Lidhje e Prizerenit        E-mail
VEPRIMTARIA DIPLOMATIKE E DELEGACIONIT TË LIDHJES SHQIPTARE NË PRANVERËN E VITIT 1879

 lidhja e prizerenit.jpg

Lidhja Shqiptare e Prizrenit, krahas organizimit të veprimeve me armë në dorë përdori në shkallë të gjerë edhe veprimet diplomatike. Një vend të rëndësishëm në këtë drejtim zë veprimtaria diplomatike që zhvilloi delegacioni i Lidhjes Shqiptare nëpër kryeqytetet e fuqive pjesëmarrëse të Kongresit të Berlinit, në muajt prill—qershor të vitit 1879.
Për shkak të qëndresës së vendosur dhe të organizuar të popullit shqiptar, deri në praverën e vitit 1879, nuk kishte qenë e mundur të zbatoheshin vendimet e Kongresit të Berlinit. Sido-mos i mprehtë ishte bërë protalemi në Jug, në lidhje me përcaktimin e vijës së re kufitare greko-turke që kishte rekomanduar Kongresi. Lidhja Shqiptare ishte shqetësuar thellësisht nga fakti se qarqet shoviniste greke, nuk i fshihnin synimet ekspansioniste mbi gjithë vilajetan e Janinës, në të cilën popullsia shqiptare përbënte pjesën më të madhe dhe më kompakte të banorëve të saj. „...në sferat qeveritare (greke), raportonte ministri austriak në Athinë, Konti Dubski, ushqehet dëshira për t'i dhënë një shtrirje sa më të madhe"1 vijës kufitare të rekomanduar. Aneksimi i Shqipërisë së Jugut shihej si një „garanci e sigurt për të ardhmen (e helenizmit)".

Përballë këtij rreziku edhe në Jug, ashtu si në krahinat e tjera të Shqipërisë, nën udhëheqjen e Lidhjes, po zhvillohej një veprimtari e fuqishme edhe e gjithanshme për të kundërshtuar me armë shovinistët grekë, bile edhe vetë Portën, në rast se ajo do të bënte qoftë edhe një lëshim të vogël lidhur me territoret shqiptare. Në protestat, thirrjet, memorandumet që iu drejtuan Fuqive të Mëdha dhe Portës së Lartë, shprehej vendosmëria e paepur e mbarë popullit shqiptarë për të bërë çdo sakrificë dhe për të mbrojtur deri në vdekje kombësinë dhe trevat e tij jugore.

Duke vlerësuar situatën e krijuar, konsulli francez në Selanik raportonte se „ ... shqiptarët janë shumë të acaruar dhe i shpallin me krenari qëllimet e tyre për të kundërshtuar çdo lloj aneksimi" dhe se „ Greqisëdo t’i duhet të përballojë një rezistencë shumë serioze në qoftë se ngul këmbë në pretendimet e sotme".2 Porta e Lartë, e interesuar për të ruajtur të pa prekura territoret e Perandorisë, megjithëse hyri në bisedime me Greqinë, nuk donte të merreshin si pikënisje linjat e rekomanduara në protokollin e 13-të të Kongresit të Berlinit. Vendimet e Kongresit ajo nuk i quante të detyrueshme dhe vijën Kalamas—Selemvria, të rekomanduar prej tij, e konsideronte të papranueshme. Por, e paaftë për t'i bërë ballë presionit të Fuqive dhe për t'iu kundërvënë atyre, përpiqej të përdorte si argument qëndresën e fuqishme të shqiptarëve. Ndërsa qeveria greke ngulte këmbë në zbatimin e linjës së rekomanduar.

Në këto kushte bisedimet e komisionit greko-turk që u zhvilluan në Prevezë në muajt shkurt—mars, e që u zvaritën ditë të tëra, nuk mund të jepnin e nuk dhanë asnjë rezultat.
Qarqet sunduese greke të ndodhura përballë qëndresës së vendosur të Lidhjes Shqiptare dhe të pakënaqura nga rezultati i bisedimeve kërkuan ndërmjetësimin e Fuqive nënshkruese të Traktatit me qëllim që të siguronin përkrahjen e tyre për aneksimin e tokave që aspironin.
Në gjendjen e krijuar Lidhja ndërmori hapa të rinj dhe zhvilloi një veprimtari diplomatike intensive për të ndikuar aktivisht në favor të çështjes shqiptare pranë Fuqive të Mëdha, dhe për të krijuar një opinion publik botëror, i cili ishte mjaft i dezinformuar nga armiqtë e Shqipërisë.

Në mars të 1879-ës, mbledhja e Komitetit të Lidhjes i Prevezës vendosi të dërgonte një delegacion në Evropë, për të mbrojtur të drejtat dhe interesat e kombit shqiptar. I kryesuar nga udhëheqësi i Lidhjes Shqiptare dhe diplomati i shquar Abdyl Frashëri, delegacioni në muajt prill—qershor 1879 vizitoi krye-qytetet e pesë Fuqive të Mëdha, nënshkruese të Traktatit të Berlinit (Romën, Parisin, Londrën, Berlinin e Vjenën) si edhe Stambollin. Si përfaqësues i mbarë popullit shqiptar, ai mbrojti me guxim dhe vendosmëri pranë kabineteve evropiane të drejtat legjitime të shqiptarëve, tërësinë territoriale e paprekshmërinë e Shqipërisë dhe u deklaroi atyre se të gjithë shqiptarët, të bashkuar si një trup i vetëm do të luftonin në rast se Evropa do të lejonte aneksimin e një pjese të vendit të tyre nga ana e Greqisë, edhe sikur vetë Porta të detyrohej ta pranonte këtë aneksim.3

Anëtarët e delegacionit, megjithëse kishin marrë përsipër një detyrë „shumë të guximshme nga të gjitha pikëpamjet", e kishin për nder dhe ishin të vendosur që ta përmbushin misionin e diplomatëve të parë të kombit shqiptar pa u dekurajuar. „Ne do të trokasim në të gjitha dyert, pa humbur zemër"4 — deklaronte Abdyl Frashëri.

Nisja e delegacionit ndeshi qysh në fillim, në Prevezë, në qëndrimin negativ të zëvendës konsullit të Francës si dhe të konsullit austro-hungarez, të cilit iu duk si „arrogancë" dhe „e habitshme"5 që Lidhja po niste një delegacion për të mbrojtur të drejtat e kombit shqiptar.

Aksioni diplomatik i Lidhjes Shqiptare shkaktoi gjithashtu shqetësim në qarqet qeveritare të Athinës dhe në Portën e Lartë. Të dy palët reaguan dhe u përpoqën për ta penguar veprimtarinë e delegacionit shqiptar.

Me insistimin e madh të Athinës, u nis një delegacion „epirotas" në po ato kryeqytete, si kundërpeshë për të luftuar përçapjet e misionit shqiptar dhe për të neutralizuar efektin që mund të bënte ai në Evropë.

Po kështu, Porta e Lartë, e vendosur në politikën e saj antishqiptare, për të ruajtur të paprekur sundimin e vet mbi Shqipërinë dhe popullin shqiptar nuk mund të pranonte që ky të për-faqësohej nga dikush tjetër përveç asaj, dhe aq më tepër që shqiptarët të vepronin në mënyrë të pavarur në arenën ndërkombëtare. Prandaj përpjekjet e delegacionit ajo i konsideronte si veprime „të pahijshme" dhe të „paarsyeshme". Në telegramet që ministri i Punëve të Jashtme të Perandorisë Osmane u drejtonte ambasadorëve të vet në Romë, Paris, Berlin, Vjenë, i porosiste të vepronin në mënyrë të tillë që përfaqësuesit shqiptarë „të heqin dorë nga misioni që kishin marrë përsipër".6

Përpjekjet e Portës së Lartë për të penguar veprimtarinë diplomatike të Lidhjes në arenën ndërkombëtare, janë një aspekt tjetër që hedh poshtë pikëpamjet e asaj historiografie që e paraqet Lidhjen Shqiptare si pjellë të Portës dhe nismat e saj si të nxitura e të organizuara nga ajo.

Me gjithë këto pengesa, delegacioni shqiptar nuk u tërhoq nga rruga e nisur, i ndërgjegjshëm se vetëm ai kishte të drejtën dhe ishte në gjendje të mbronte interesat më jetike të popullit shqiptar. „Porta e Lartë flet si qeveri e cila është e lidhur gjer në një farë mase me Traktatin e Berlinit" — deklaronte Abdyl Frashëri, ndërsa ne „kemi ardhur në perëndim me qëllim që të parashtrojmë gojarisht vendimin e një populli të tërë... e t'i japim të kuptojë Evropës se preferojmë të vdesim të gjithë me armë në dorë duke luftuar kundër atyre që duan të pushtojnë vendin tonë".7 Kjo ishte përgjigjja që përfaqësuesit shqiptarë i dhanë Portës së Lartë.

Misionin e vet delegacioni e zhvilloi nëpërmjet memorandumit me shkrim që iu dorëzoi kabineteve të Fuqive të Mëdha dhe Portës së Lartë, si edhe me anë të parashtrimit gojarisht të kërkesave shqiptare në takimet me personalitete të larta zyrtare të tyre. Në këtë memorandum, ngrihej zëri i protestës ndaj vendimeve të padrejta të Kongresit të Berlinit, i cili kishte mohuar dhe cënuar rëndë të drejtat e kombit shqiptar.

Në të shpreheshin qartë në emër të popullit shqiptar kërkesat themelore të lëvizjes: ruajtja e tërësisë tokësore dhe njohja e kombit shqiptar, si një komb që kishte luftuar për të ruajtur atdheun e vet, kombësinë e vet, gjuhën dhe zakonet. „Një komb kaq trim dhe kaq i lidhur me truallin e tij, thuhej në memorandum, — nuk duhet lejuar, të sakrifikohet... pa asnjë arsye të ligjshme".8 Duke kërkuar nga Fuqitë e Mëdha që të hiqnin dorë nga vendimet e padrejta të Kongresit të Berlinit, në memorandum shprehej vendosmëria e paepur e të gjithë popullit shqiptar për të mbrojtur me gjak atdheun dhe kombësinë përballë rreziqeve që i këcënonin.

Në fillim delegacioni i Lidhjes Shqiptare shkoi në Romë, ku u takua me kryeministrin si dhe me personalitete të tjera politike.Kërkesat shqiptare gjetën një farë përkrahje në qarqet qeve-ritare italiane. Vetë kryeministri u pohoi atyre se pretendimet e padrejta të Greqisë (mbi Epirin) nuk do të merreshin parasysh.9 Ky pohim fliste për një kthesë në politikën italiane ndaj çështjes së kufirit greko-turk, në krahasim me qëndrimin e mbajtur në Kongresin e Berlinit, ku Italia jo vetëm kishte treguar „simptoma aq të ngrohta për Greqinë", por për më tepër ishte bashkuar me Francën në përkrahje të rivendikimeve greke. Tani ajo sugjeronte që mbretëria greke të dëmshpërblehej në Tesali. Kjo kthesë padyshim nuk buronte nga „dëshira e mirë" për të njohur luftën e popullit shqiptar për të drejtat e tij kombëtare, por kishte të bënte kryesisht me interesat e Italisë në Shqipëri.

Nga informatat që kishte marrë qeveria italiane ishte bindur se realizimi i pretendimeve greke do të ndeshte në një rezistencë shumë të ashpër nga ana e shqiptarëve, gjë që do të çonte padyshim „në komplikacione të rënda", duke krijuar një gjendje shqetësuese për atë. Prandaj ajo ishte e interesuar, që të mos krijohej „një situatë (e tillë) nga e cila, Austria", rivalja e saj kryesore në Ballkanin Perëndimor, „do të përfitonte dhe me pretekstin e rivendosjes së qetësisë do të okuponte edhe Shqipërinë".10

Italia, duke e konsideruar shkatërrimin e Perandorisë Osmane vetëm si çështje kohe, jo vetëm përpiqej të evitonte vendosjen definitive të Austrisë në bregdetin për karshi, por për të realizuar në të ardhmen synimet e saj preferonte që Epiri më mirë të mbetej nën Perandorinë, se sa të bashkohej dhe të asimilohej nga një shtet tjetër.

Megjithatë, Italia duke mos qenë në gjendje të luante një rol më vete, dhe nga frika se mund të izolohej krejt në „koncertin evropian", nuk mori asnjë angazhim zyrtar ndaj delegacionit. Ajo e përcolli atë me fraza të përgjithshme se protestat e tij do të merreshin në konsideratë, se ishte duke u biseduar çështja e ndërmjetësimit të fuqive, prandaj shqiptarët nuk duhej t'u shkaktonin vështirësi Fuqive të Mëdha.11

Ndryshe nga ç'ndodhi me qarqet qeveritare, kërkesat e drejta të delegacionit tërhoqën vëmendjen e rretheve demokratike si dhe të shtypit përparimtar italian, të cilat ngritën zërin në mbrojtje të të drejtave të kombit shqiptar dhe i bënë thirrje qeverisë italiane që të mos bashkëpunonte për të shtypur një kombësi në interes të një tjetre.
Nga fundi i prillit delegacioni u drejtua për në Paris. Për përfaqësuesit e Lidhjes Shqiptare ishte e qartë se ato do ta kishin shumë më të vështirë realizimin e misionit të tyre në Francë.

Në Kongresin e Berlinit ishte pikërisht përfaqësuesi francez Vadingtoni që, në përkrahje të pretendimeve greke, kishte rekomanduar vijën e lumenjve Kalamas—Selemvria si bazë për rregullimin e kufirit greko-turk. Edhe më pas, Franca nguli këmbë pranë Fuqive të Mëdha për të vënë në veprim protokollin e 13-të të Kongresit, e për ta detyruar Portën që të hynte në bisedime me komisionin grek. Pasi bisedimet e komisionit në Prevezë nuk dhanë rezultat, ajo jo vetëm shprehu gadishmërinë e plotë, por edhe shpresën se kërkesa e Athinës për ndërmjetësimin e fuqive në favor të saj, do të pritej me dashamirësi.12

Megjithëkëtë delegacioni kishte iluzionin se argumentet e tij të drejta, të mbështetura me qëndresën e organizuar të popullit shqiptar, do të ndikonin për një ndryshim në qëndrimin e Francës, e cila, ndonëse ishte përkrahëse e pretendimeve greke ashtu si dhe Fuqitë e tjera, nuk ishte e interesuar për prishjen e statuskuosë në Ballkan.

Në takimin që patën me ministrin e Jashtëm Francez, Vadingtonin, përfaqësuesit e Lidhjes Shqiptare i deklaruan atij se protokollet e Kongresit të Berlinit lidhur me kufirin jugor kishin sjellë shqetësime në të gjithë Shqipërinë, dhe, pasi kundërshtuan bindjen e Vadingtonit se cedimet në favor të mbretërisë greke nuk do të shkaktonin kundërshtim nga ana e popullsisë, ata shprehën vedosmërinë e popullit shqiptar për t'i dalë zot vendit të tyre „në rast se nuk do të merreshin parasysh protestat dhe nuk do të njiheshin të drejtat e tij".13

Përgjigjja zyrtare që Vadingtoni i dha delegacionit tregonte se kabineti francez njihte Portën e Lartë si të vetmin autoritet me të cilën mund të bisedohej për këtë problem dhe, e përcolli atë te Konferenca e Stambollit me „premtimin" se „do t'i jepte udhëzime ambasadorit të tij në Stamboll që të mos u bëhej ndonjë padrejtësi të dyja palëve".14

Shprehje akoma më e hapur e këtij qëndrimi ishte paraqitja e shtrembëruar e problemit shqiptar në gazetën zyrtare „Republica Franceze" e cila e konsideronte kombësinë shqiptare „vetëm një endërr të disa kokëkrisurve".15

Duke iu përgjigjur kësaj gazete dhe indirekt edhe qarqeve qeveritare franceze në artikullin e botuar në „Monitër Universel", në maj 1879, Abdyl Frashëri shkruante: „Franca qan gjithmonë humbjen e krahinave të saj. Banorët e Alsasë dhe Lorenës rënkojnë kur kujtojnë privimin e kombësisë së tyre. Përse një gazetë franceze i gjen qesharakë shqiptarët, të cilët përpiqen të evitojnë rrezikun e një fatkeqësie të tillë"?16

Në maj të 1879-ës, delegacioni shqiptar vizitoi kryeqytetin e Anglisë, Gjermanisë dhe të Austro-Hungarisë. Këto fuqi, ishin mbrojtëse më të vendosura të parimit të ruajtjes së Perandorisë Osmane, parim që u shërbente atyre për të ndaluar depërtimin e mëtejshëm të Rusisë dhe influencës së saj në Ballkan dhe për të vazhduar vetë grabitjen e Turqisë. Rrjedhimisht ato ishin kundër çdo lëvizjeje çlirimtare që mund ta prishte statuskuonë e me të edhe Perandorinë. Si pasojë edhe qëndrimi i tyre ndaj përfaqësuesve të Lidhjes Shqiptare ishte pothuajse i njëjtë dhe negativ. Kabineti anglez, i interesuar për të evituar „trazimet e kom-plikimet" e paparashikuara dhe të padëshirueshme për të në Ballkan, si dhe për të qenë „korrekt" me zotimet e fshehta që kishte marrë ndaj Portës në çastin e marrjes së ishullit të Qipros, ishte bërë, sipas shprehjes së një gazete të kohës „garancia më e sigurtë"17 për Turqinë.

I trembur nga një kryengritje shqiptare, kabineti anglez mendonte se mbretërisë greke i duheshin dhënë ato territore që mund ta forconin atë, por jo ato që ajo nuk mund t'i nënshtronte e t'i sundonte në rrugë paqësore. Prandaj ai përdori tërë ndikimin e vet që mbretëria greke të hiqte dorë nga pretendimet mbi Janinën dhe mbi territoret e Shqipërisë Jugore, të cilat ajo nuk mund t'i merrte dot pa luftë. Nga ana tjetër Anglia nuk ishte e interesuar aspak që të përkrahte qoftë edhe moralisht çështjen shqiptare. Ishin këto arsyet që nën maskën e ruajtjes së statu-kuosë, „të paqes dhe të drejtësisë", nuk u prit zyrtarisht dele gacioni shqiptar. Lord Salisbëri më në fund „denjoi" ta priste delegacionin shqiptar, jo në Forejn Ofis, por në shtëpinë e tij. Pasi përfaqësuesit shqiptarë i parashtruan dëshirat e kombit të tyre dhe i dorzuan memorandumin, ai u mundua „t'i qetësonte" ata duke u deklaruar se për këtë çështje do t'i jepte udhëzime ambasadorit të tij në Stamboll, dhe se shpresonte se nuk do t'i jepej (Greqisë) ndonjë gjë nga Epiri.18 Pra Anglia i përcolli emisarët shqiptarë pa marrë përsipër asnjë angazhim në përkrahje të të drejtave të popullit shqiptar.

Akoma më i keq qe qëndrimi që mbajtën ndaj delegacionit Gjermania dhe Austro-Hungaria, të cilat nuk denjuan as ta prisnin fare atë.

Kabineti i Berlinit, vazhdonte të ishte për „inkurajimin e perspektivave" të zmadhimit të mbretërisë helene edhe në kurriz të tokave shqiptare, për ta përdorur atë si kundërpeshë ndaj pan-sllavizmit, këtij rreziku serioz" për Evropën Lindore. Me këtë shpjegohet edhe fakti që qarqet qeveritare gjermane nuk pranuan të zhvillonin kurrfarë bisedimesh me përfaqësuesit nga Shqipëria, e cila sipas Bismarkut nuk ishte veçse një „shprehje gjeografike". Siç shprehej sekretari i shtetit Bulov, ndaj delegacionit shqiptar do të mbahej një qëndrim mjaft mospërfillës.

Kabineti i justifikoi qëndrimin e vet duke deklaruar se „nuk ishte i interesuar drejtpërdrejtë në punët që i përkisnin Lindjes" (gjë që nuk ishte aspak e vërtetë) dhe se meqë „nuk kishte pra-nuar gjer tashti asnjë përfaqësues që kishte ardhur nga (vendet) e Lindjes",19 nuk mund të priste as delegacionin shqiptar. Përsa i përket memorandumit që iu dorëzua, Bulovi nuk ngurroi ta cilësojë me cinizëm si „aspak interesant" dhe se „në çdo radhë" të këtij ai shihte „vulën e një ekzagjerimi tendencioz".20

I njejti qëndrim iu rezervua delegacionit edhe në kryeqytetin e Perandorisë Habsburge në Vjenë. Austro-Hungaria, e interesuar jo vetëm për ruajtjen statuskuosë por njëkohësisht edhe si një fuqi me synime të drejtpërdrejta në Ballkan, aspironte të shtrihej në pjesën Perëndimore të tij, duke përfshirë edhe tokat shqiptare deri në Vlorë. Si rrjedhim ajo e orientonte politikën e vet kundër lëvizjes shqiptare.

Në këto kushte kancelari i Rajhut dhe Kont Andrashi, ashtu sikurse kabineti i Berlinit, nuk i pritën përfaqësuesit e Lidhjes Shqiptare nën pretekstin se nuk ishin pranuar as përfaqësuesit e Rumelisë Lindore.21

Ky qëndrim i kabineteve të Berlinit dhe të Vjenës ndaj emisarëve shqiptarë, që nuk ndryshonte në thelb nga ai i kabineteve të tjera dëshmonte se qarqet zyrtare të Fuqive të Mëdha vazhdonte me konsekuencë politikën e mosnjohjes së popullit shqiptar si komb më vehte,duke i konsideruar thjesht si shtetas të Perandorisë Osmane.

Lidhja Shqiptare nuk u tërhoq përballë këtij qëndrimi armiqësor e mospërfillës të Fuqive të Mëdha ndaj interesave të popullt shqiptar.Ajo iu përgjegj kësaj mospërfilljeje duke luftuar me armë në dorë për të mbrojtur të drejtat e kombit shqiptar.
----------------
1 Hans-Hof-und Staatsarchiv, Politisches Archiv (më tej do të citohet HHStA PA) Raport i ministrit austro-hun^arez në Athinë dërguar Minis-trisë së Punëve të Jashtme në Vjenë, më 26 !:orrik 1878.
2 Archives du Ministere des affaires Etrangëres, Correspondence polir tique et consulaire (më tej do të citohet AMAE) Raporti i konsullit fran-cez në Selanik dërguar më 12 shkurt 1879 ministrit të Punëve të Jashtme Vadingtonit në Paris.
3 Lidhja Shqiptare e Prizrenit në dokumentet osmane 1878—1881. Për-gatitur nga Kristaq Prifti. Tiranë 1978, dok. 12 fq. 31.
4 AMAE, Raport i z/konsullit të Francës në Janinë, dërguar ministrit të Punëve të Jashtme, Vadingtonit në Paris më 26 mars 1879.
5 HHStA, PA, Raport i konsullit austro-hungarez në Janinë dërguar baronit von S c h w e g e 1, më 30 mars 1879.
6 Lidhja Shqiptare e Prizrenit..., dok. 13, fq. 32, dok. 23, fq. 42.
7 Pa aty, dok. 15, fq. 33.
8 Akte të Rilindjes Kombëtare Shqiptare (1878—1912) Përgatitur nea Stefanaq Pollo dhe Selami Pulaha, Tiranë 1978, fq. 86.
9 Basvelaket Arsivi. Jildiz esas evraki kisin nr. 14, evrak no-88/7 zarf nr. 88, karton nr. 12 (më tej do të citohet BVA).
10 Po aty.
12 PAV?%' T^tër e Vadingtonit, kr-'eministër dhe ministër i Pit nëve të Shtm^tfFrancës, dërfuar Tiso, ministrit të Francës ne Athme
më ^ffldlfaShqivtare e Prizrenit..., dok. 17, fq. 35.
14 BVA dok. i cituar.
15 Arkivi Qendror Historik i RPSSH, Fondi i D e R a d ë s. Dosja 54/1 dok. 267—268.
16 Shih — A. B u d a, Shqiptarët përballë krizës lindore, në rev. „Studime Historike", 1978, nr. 1.
17 AMAE, Raport i të ngarkuarit të përkohshëm te Francës në Athinë, dërguar ministrit të Punëvs të Jashtme Vadingtomt, më 25 qer-shor 1879.
18 BVA. Dok. i cituar.
19 Po aiy.
20 Politisches Archiv des Auswartingen Amtes. Njoftlm i sekretarit të shtetit Bulov, drejtuar madhërisë së tij Perandorit dhe mbretit, Berlin, 23 maj 1879.
31 BVA, Dok. i ci .uar.
 

LIDHJA E PRIZERENIT APELON PER VEPRIM TE SHPEJT DHE TË PERGJEGJSHEM KOMBETAR

  ( Fjala e Av. Idajet BEQIRI në manifestimin perkujtimor te 125 vjetorit te Lidhjes Shqiptare të Prizrenit)  



        Te nderuar motra dhe vellezer bashkeatdhetare,

Kam nderin që ne emer te Frontit Per Bashkim Kombetar Shqiptar dhe strukturave te saj, si dhe te udheheqjes me te larte te ketij Fronti, posaçerisht te kryetarit Mr.Valdet Vardari, t’ju pershendes dhe t’ju uroje mireseardhjen ne kete veprimtari te rendesishme kushtuar njeres nga ngjarjet me madhore te kombit tone, 125 vjetorit te Lidhjes Shqiptare te Prizerenit. Ne kete veprimtari jane ftuar dhe marin pjese atdhetare, intelektuale, politikane, publiciste dhe shqiptare te mire nga e gjithe diaspora jone ne Evrope, ish luftetare te shkelqyer te tre ushtrive çlirimtare, familjare dhe te aferme te deshmoreve dhe heronjeve te kombit, qe nuk kursyen as gjene me te shtrenjte, jeten e tyre, per çlirimin dhe ribashkimin e Shqiperise, por edhe disa nga luftetare te rinje te Lirise te AKSH, te cilet i hoqem per pak dite nga terreni per te na frymezuar dhe per t’i frymezuar me tej me idet madhore, teper aktuale te Lidhjes Shqiptare te Prizerenit, kesaj epoke nga me te lavdishmet te kombit shqiptar. Te nderuar dhe te respektuar qofshi per jete, vellezer dhe motra te dashura qe ju pergjigjet pozitivisht fteses se Frontit Per Bashkim Kombetar Shqiptar, dhe ta gezojme, ta kujtojme, ta festojme, te nxjerrim mesime te medha nga  Lidhja e Prizerenit dhe t’i zbatojme ato me perkushtim te larte atdhetare, pa kursyer asgje, as jeten tone, po e lypi nevoja.

Ju ftoj motra dhe vellezer te dashur t’i perkujtojme deshmoret dhe heronjte e kombit tone, ata qe nuk kursyen as jeten e tyre per çlirimin dhe ribashkimin kombetare shqiptar, duke mbajtur nje minute heshtje.

Lavdi vepres se tyre te madhe dhe te paharruar kombetare !

Motra dhe vellezer bashkatdhetare,

Lidhja e Prizerenit eshte sinteza e Rilindjes Kombetare dhe pika kulminante e historise se re te Shqiperise. Rilindja Kombetare Shqiptare ishte nje levizje e gjere popullore, qe me ulje ngritjet e saj zgjati deri te krijimi i Shqiperise me 1912- si nje shtet i me pak se gjysmes se popullit dhe trevave shqiptare. Qellimi i saj themelor ishte bashkimi i popullit shqiptar ne perpjekjet per t’u afirmuar si komb dhe per te fituar lirine dhe pavaresine. Rilindja Kombetare Shqiptare nuk do te harrohet kurre sepse eshte levizje qe e shtroje e para çeshtjen shqiptare.

Rilindja Kombetare Shqiptare eshte levizje qe perfshiu shqiptaret qe jetonin ne trojet e tyre nen pushtimin osman, por njekohesisht ishte levizje qe perfshiu masivisht edhe shqiptaret qe jetonin ne diaspore.

Rilindja Kombetare Shqiptare ishte levizje kombetare dhe demokratike njekohesisht, ajo u frymezua prej tradites historike dhe kulturore te popullit shqiptar dhe prej tradites demokratike evropiane. Skenderbeu, si figura me e madhe e kombit shqiptar dhe Garibaldi, si figura me e madhe italiane, jane idhujt e saj te shpates, kurse Zhan-Zhak Rusoi, Volteri, Viktor Hygoi, Lamartini dhe Aleksander manconi jane idhujt e saj te penes.

Prijesit shpirteror dhe politike te Rilindjes Kombetare Shqiptare ishin intelektualet shqiptare qe jetonin ne ngulmimet shqiptare jashte Shqiperise dhe intelektualet e paket qe ishin ne atdhe.

Ne qofte se pushtimi turk e kishte nderprere zhvillimin historik te popullit shqiptar, duke e kthyer ne rrjedhen lindore se ciles kurre nuk i kemi takuar, Rilindja Kombetare Shqiptare , e udhehequr prej figurave me te ndritura te kombit tone, sado me vonese, e kthyen kombin dhe popullin tone ne qyteterimin evropian te cilit edhe i kishim takuar.

Vlene te rikujtojme se Rilindja Kombetare Shqiptare e zhvilloi veprimtarine e saj ne dy faza. Faza e pare qe zgjati deri te Lidhja Shqiptare e Prizerenit, 125 vjetorin e se ciles perkujtojme sot, dhe, e dyta, qe fillon pas krijimit te kësaj organizate te fuqishme.

Qellimli i Rilindjes Kombetare Shqiptare ne fazen e pare te veprimtarise se saj ishte ngritja e vetdijes kombetare te shqiptareve qe rrezikohej prej idollogjise asimiluese te pushtueseve turq dhe prej idollogjise kombetare greke, po ashtu me prirje asimilimi ndaj shqiptareve ortodoks ; krijimi i vetdijes mbi perbashkesine e shqiptareve te tre besimeve, mysliman, ortodoks dhe katolik, si tri besime qe u perkasin shqiptareve, krijimi i shkolles kombetare shqipe, mbledhja dhe njohja e krijimtarise popullore shqiptare edhe ne Everope, krijimi i letersise kombetare, perparimi i pergjithshem dhe afirmimi i popullit shqiptar te cilit ende nuk i njihej identiteti kombetar. Veprimtaria e Rilindjes Kombetare Shqiptare ne fazen e pare eshte veprimtari edukative, arsimore, kulturore dhe artistike, qe synon pergatitjen e popullit per çlirim prej Perandorise Osmane dhe per krijimin e shtetit kombetar.. Ajo eshte perpjekje per krijimin e popullit kulturor si kusht per t’u bere popull shtetror,-siç thote akademiku yne i madh Rexhep Qosja.

Ne fazen e dyte te saj, Levizja e Rilindjes Kombetare Shqiptare filloi gjithnje e me fort te merret edhe me veprimtarine politike. Veprimtaria e saj politike behet paresore prej saj. Mjeti politik i Rilindjes Kombetare behet Lidhja Shqiptare e Prizerenit, e themeluar me 10 qershor 1878, ne Prizeren, si nje prej qyteteve me te medha dhe ekonomikisht me te perparuar shqiptare te asaj kohe. Lidhja e Prizerenit shenon fazen me te gjalle te veprimtarise politike dhe atdhetare te Rilindjes Kombetare Shqiptare. Idete e programit politik  te Lidhjes se Prizerenit hidhen ne veprat letrare te shkrimtareve te Rilindjes  Kombetare, ne pjesen me te madhe  te rasteve me gjuhe poetike dhe romantike. Programin e saj te vertete e perpunojne intelektualet e diaspores shqiptare, te shkolluar kryesisht ne Evrope, qe e kishin filluar Levizjen e Rilindjes Kombetare. Ne vitin 1879 funksionari i larte ne hierarkine turke, Pashko Vasa, boton ne ferngjisht vepren « E verteta mbi Shqiperine dhe shqiptaret » qe eshte Platforma e pare politike e Lidhjes se Prizerenit, ne te cilen, ç’eshte e verteta, më shume kujdes i kushtohet informimit te opinionit evropian mbi origjinen dhe historine e shqiptareve, se sa kerkesave te tyre politike. Afer 20 vjet me vone, bashkepunetori i tij i dikurshem, Sami Frasheri boton projektin e pare programor, domethene programin e pare kombetar, ne historine e mendimit politik shqiptar me titullin “Shqiperia çka qene,ç’eshte e ç’do te behet”, net e cilen pershkruan gjendjen aktuale politike, ekonomike, sociale e kulturore te popullit shqiptar, paraqet kerkesat e tij per liri dhe pavaresi dhe, ne fund, projektoi organizimin e shtetit te ardhshem shqiptar, si shtet i ndertuar mbi parime te demokracise evropiane.

Qellimi kryesor dhe i vertete per shkak te se ciles u themelua Lidhja Shqiptare e Prizerenit, si organizate politike e Rilindjes Kombetare Shqiptare, ishte mbrojtja e teresise se trojeve etnike shqiptare qe ishin fort te rrezikuara prej pretendimeve territoriale te fqinjeve grabitqar, Serbise, Malit te Zi dhe Greqise dhe krijimi i shtetit te pavarur shqiptar, qe pengohej sa prej ketyre shteteve aq edhe prej Turqise. Te drejten e popullit shqiptar qe te krijoje shtetin e tij kombetare,Lidhja e Prizerenit e mbeshteti ne parimin etnik, mbi ate parim mbi te cilin ishin krijuar shtetet evropiane, mbi te cilin ishte krijuar shteti grek, mbi te cilin, me ne fund, ishte hapur proçesi i krijimit te shteteve kombetare te popujve ballkanike. Duke pasur parasysh kete parim shtetkrijues, Lidhja Shqiptare e Prizerenit shtetin e ardhshem shqiptar e shtrin deri atje ku populli shqiptar, ne territor me njesi gjeografike, edhe shtrihet si popullate e vetme a shumice derrmuese.

Lidhja e Prizerenit ishte levizje per themelimin e shtetit modern shqiptar, ishte levizje per mbrojtjen e territoreve shqiptare dhe per çlirim nga perandoria otomane. Ajo ishte Levizja me e kompletuar per shtetin shqiptar pas rrezistences se shkelqyer te Gjergj Kastriotit-Skenderbeut, i cili per 25 vjet rresht e mbrojti vendin e vet dhe dhe boten perendimore nga invazioni Osmane. Lidhja e Prizerenit themeloi institucionet e rendit kombetar,qeverine, sektorin diplomatik dhe forcat e mbrojtjes, ushtrine e vet. Lidhja e Prizerenit ishte percaktuar qarte dhe prere per ta inkuadruar shtetin e vet shqiptar ne boten perendimore. Keto institucione te ngritura funksionuan mire per tre vjet rresht. Kuvendi I Prizerenit I kundershtoi vendimet e Kongresit te Berlinit per shkeputjen e tokave shqiptare dhe shprehu besimin per mbojtjen e teresise se vet territoriale. Per tre vjet Lidhja vendosi edhe administraten e vet net e gjitha trojet shqiptare.

Me 1881, Perandoria Otomane vendosi te mos e toleroje ngritjen e fuqishme te shtetit shqiptar dhe vendosi ta shkaterroje ate me forca te armatosura. Pas nje rezistence te ashper te forcave te Lidhjes te komanduara nga burri i madh i kombit Sulejman Vokshi, me luftime te ashpra u arrite te shuhej kjo levizje e shkelqyer nga çdo pikpamje.

Lavdi Lidhjes se Madhe te Prizerenit !
Lavdi Burrave te shquar te kombit shqiptar ideatoreve, organizatoreve dhe udheheqesve te lavdishem te kesaj Lidhjeje, Abdyl Frasheri, Sami Frasheri, Pashko Vasa, Jani Vreto, Ymer Prizereni, Sylejman Vokshi, Zija Prishtina, Iljaz pashe Dibra, Ahmet Koronica, Mihal Harito, Mehmet Ali Vrioni, Seit Toptani etj.

          Lidhja e Prizrenit u shua, por shpirti luftarak dhe kryengrites shqiptar nuk u mposht, atdhetaria, burrëria, trimêria dhe shpirti liridashes nuk humbi. Ato vazhduan pa pushuar për 34 vjet deri në shpalljen e mëvetësisë të shtetit shqiptar, pavarësi e cila u arritë për më pak se gjysmën e territoreve shqiptare.

          Në saj të përpjekjeve të mëdha dhe të vazhdueshme kombtare, nga gjiri i popullit shqiptar të pushtuar dhe kolonizuar, lindi UCK, UCPMB dhe UCKombëtare, të cilat sollën një realitet të ri politik në të gjitha hapsirat shqiptare. Në saj të luftës së luftëtarëve të Lirisë të ish Ushtrise Clirimtare të Kosovës, e cila mori përmasa të mêdha pas aktit madhor heroik dhe unikal në botë të komandantit legjendar Adem Jashari dhe gjithë familjes së tij, me ndihmën edhe të NATO-s, më 12 qershor 1999 Kosova gjithsesi u lirua, pavarësisht se nuk u çlirua.  

Burrat e mëdhenjë të Lidhjes së Prizërenit, Abdyl Frashëri, Ymer Prizreni dhe Sulejman Vokshi, kur bisedonin me njeri-tjetrin, na lanë thenijen proverbiale: Ne, po mbjellim, të tjerët, le të korrin..." Lufta finale ende nuk ka përfunduar. Ne e kemi obligim kombëtar ta "korrim" atë...

          Ne perkulemi me nderim dhe respekt para rilindasve tane kombetar, para burrave te shquar te Lidhjes Shqiptare te Prizerenit sepse ata na kane dhene nektarin e atdhetarise, na kane dhene drejtimin nga duhet te ecim. Fronti Për Bashkim Kombetar Shqiptar eshte nje Levizje ne vazhdim e Lidhjes se Prizerenit. Platforma shkencore e FBKSH, që nga pikpamja gjeopolitike, historike, kombetare, diplomatike, e vertetesise është nga me te arrirat dhe me realistet per zbatim ne praktik, po bëhet pronë e gjithë shqiptarëve të vertete, po behet udha e vetme rrefyese per te realizuar aspiraten tone shekullore, amanetin e shenjte te te pareve dhe te sotmeve, ribashkimin e trojeve tona etnike ne nje shtet te vetem kombetar e demokratik ne Ballkan.

          Rrofte Shteti Etnik Kombetar dhe Properendimor Shqiptar !

          FBKSH eshte sot nje realitet i pamohushem. Ai eshte dhe vepron kudo. Vepron ne Shqiperine e cungur shtet, vepron ne te gjitha territoret shqiptare te okuptuara dhe kolonizuara, vepron kudo ne diasporen shqiptare. Fjala dhe vepra e ketij Fronti dhe kraheve te tij, posaçerisht e krahut te djathte, qe eshte AKSH, eshte degjuar, po degjohet dhe do te degjohet e vleresohet me mire si nga faktoret relevant nderkombetare, ashtu edhe nga te gjitha forcat politike, atdhetare, intelektuale si dhe nga te gjithe miqte dhe armiqte tane.

          Diaspora shqiptare, ashtu si dje me Lidhjen e Prizerenit, po luan rolin e saj te rendesishem per masivizimin e ketij Fronti, per mbeshtetjen me te gjitha forcat dhe mjetet te strukturave te tij, posaçerisht te AKSH, sepse eshte e bindur per rolin e saj historik ne rigjallerimin dhe funksionimin real te idese madhore te ribashkimit te te gjitha trojeve etnike shqiptare ne nje shtet te vetem, si zgjidhja me fatlume e çeshtjes madhore kombetare shqiptare ne Ballkan, si premisa e pare dhe e fundit e paqes, e prosperitetit dhe e begatise se ardheshme të Gadishullit te sotem të Hemusit, qe është realisht nje vullkan në orrupsion, por qe nuk e meriton dhe nuk e deshiron te jete me i tille.

          Unë, në emër të strukturave më të larta udhëheqëse të FBKSH ju përshëndes të dashur bashkëatdhetarë për punën dhe sakrificat që bëni në kuadêr të organizimit dhe forcimit të këtij Fronti dhe të krahut të saj ushtarak, AKSH. Pasuria vete dhe vjen, të gjithë jemi mysafir në këtë botë, por atdhetaria, përkushtimi ndaj kombit dhe atdheut te ribashkuar, ndershmëria, trimëria, burrëria, kontributi për shtetin etnik shqiptar, që është e ardhmja me e sigurt për sot dhe për gjithmonë e kombit dhe popullin tonë, mbeten brez pas brezi dhe nuk humbasin kurrë.

          Lavdi veprës së ndritur të Diasporës shqiptare dje dhe sot!

nbsp;         FBKSH eshte e bindur se zgjidhja e vetme e çeshtjes kombetare shqiptare nuk jane aspak opcionet e hedhura ne tryezat e sotme te faktorit relevant nderkombetare dhe te shtojcave te tyre si «arni i bardhe ne pantallonat e zeza», te ashtuquajturat «institucione» te Shqiperise, të Kosoves etj. Nuk mund ta shuajne vullkanin ne errupsion te Ballkanit e ashtuquajtura «pavaresi e kushtezuar e Kosoves», sado me porta te shqyara qe te jete ajo ndaj Serbise dhe Shqiperise. Kete vullkane nuk mund ta shuajne as ndarja e Kosoves, as krijimi i enklavave serbe, as nje shtet tjeter serbe ne zemren e Kosoves historike shqiptare. Kete vullkan nuk mund ta shuaje as «Marreveshja Famekeqe e Ohrit» dhe e Koculit, te cilat FBKSH i denoncone boterisht dhe i konsiderone te turpshme dhe te pazbatueshme, as veshja e uniforemes policore te armikut nga shqiptaret, as perdorimi formal i gjuhes shqipe ne Parlamentin e pakuptimte, te nje shteti te pakuptimte, te pa emer dhe te paidetnitet, siç eshte IRJM, e cila lindi e vdekur, por per fatin e keq mbahet ende e pavarrosur.

          Zgjidhja e vetme e çeshtjes shqiptare ne Ballkan eshte qe shqiptaret, ne trojet e tyre etnike, qe nga Podgorica, Sanxhaku, Nishi dhe Prilepi, te bashkohen siç kane qene dhe si i ka falur natyra, ne shtetin etnik shqiptare. Ky shtet etnik shqiptare nuk presupozone spastrimin etnik te territoreve tona nga banoret aktual qe jetojne ne to, nuk presupozon krijimin e refugjateve te pafunde, por nje bashkjetese normale, paqesore, njerezore, siç u ka patur dhe u ka hije shqiptareve paqesor, me te vetmin kusht qe sovranitetin e shtetit ta kene shqiptaret autoktone ne troje te veta dhe minoritetet te mos behen zot ne shtepine tone. Shteti etnik shqiptare eshte garancia e vetme e paqes se deshiruar ne Ballkan, eshte garancia e vetme qe minoritetet te gezojne te gjitha te drejtat dhe lirite qe u njohin aktet nderkombetare, eshte garancia e vetme e sigurise dhe zhvillimit te papare ne te gjitha aspektet e Gadishullit te Ballkanit.

          Shteti etnik shqiptar eshte zgjidhja e vetme e integrimit natyror, pa me te voglin sforcim dhe infeksion në Evropen e Bashkuar dhe ne NATO. Perpjekjet e faktorit nderkombetare dhe te te ashtuquajturave «institucione» aktuale shqiptare, te cilat ne aspektin e vertete kombetare nuk perfaqesojne zërin e shqiptarëve, për t’i «integruar» shqiptaret ne organizmat euroatlantike me vehte si «shqipetare te Shqiperise», si «shqiptare te Serbise», si «kosovarë», si «shqipetare të Maqedonise», si «shqiptarë të Malit të Zi» dhe si «shqiptarê të Greqisë», janë të dënuara të dështojnë me turp, sepse kanë brenda infeksionin vdekjeprures për Ballkanin dhe vet Evropen e Bashkuar. Ndaj, FBKSH apelon para gjithë faktorëve relevantë ndërkombëtar që të mos genjehen nga mendimet dhe qendrimet servile të të ashtuquajturave «institucione» shqiptare për t’i integruar shqiptarêt në Everopen e Bashkuar dhe në NATO permes nje «minishteti» aktual shqiptarë, përmes një sajese të pështirë me emrin «minishtet kosovar», permes krijeses se lindur të vdekur IRJM, apo përmes provës së fundit tragjike dhe qesharake të «unionit Serbi-Mali i Zi». Ata duhet te degjojne dhe te respektojne zërin e arsyes, zërin e vërtetë shqiptar, i cili u thotë : Shqiptarët nuk mundet te kerkojnë integrim ne strukturat euroatlantike, pa u integruar më parë si komb me vetveten. Ne më parë duhet të bashkohemi si shqiptarë ne trojet tona etnike dhe në diasporë, të japim dhe marrim lirisht nga njeri-tjetri pa patur barrjera kufijsh të padrejtë me tela me gjemba, siç kemi sot, të vëna nga shtetet qe na kane kolonizuar. Të mësohemi më parë të jetojmë, të punojmë dhe të veprojmë së bashku, në shtetin tonë të përbashkët, të orjentohemi, të mësohemi dhe të bashkohemi rreth vlerave me pozitive të kombit, dhe pastaj të ribashkuar në shtetin tonë të forte demokratik te bashkuar, në ekonominë e zhvilluar dhe të standartizuar me atë të vendeve tê BE, pastaj me referendum gjithpopullor të vendosim per t’u anetarësuar ne strukturat euroatlantike. Cdo zgjidhje tjeter eshte e papranueshme prej FBKSH dhe strukturave te saj. Ndërsa imponimi prej faktorit relevant nderkombëtar për të jetuar edhe më tej së bashku me kolonizatorët tanë serbo-sllavomaqedon në të ashtuquajturat «shtete multietnike», e konsiderojmë jo vetëm provokim, por nje armiqesi të hapur ndaj kombit shqiptar. Ndaj asgjë nuk do të na ndal për t’i hedhur tej, si lecka «bashkim-vellazerimet» e reja antishqiptare. Sikurse asgje nuk do te na ndal deri sa të realizojme me çdo mjet politiko-juridik të drejtën e 300.000 çamëve për t’u kthyer në shtëpitë dhe pasuritë e tyre në Camëri, duke i dhënë fund një gjenocidi dhe krimi kunder njerëzimit që shoveno-greket kane bërë kundër shqiptarëve.

          FBKSH, duke ecur ne gjurmet e lavdishme te Lidhjes se Prizrenit dhe të ideatorit dhe formuluesit të Platformës së kësaj Lidhjeje, Pashko Vasa, do të vazhdoje të bëjë me përkushtim detyrën themelore të bashkimit të të gjithë shqiptarëve, pa dallime idollogjie, partie, feje, krahine, tradite dhe psikollogjie rreth këtij Fronti dhe Platformës së tij madhore ribashkimit të Shqipërisë, O Sot, O Kurrë.

          FBKSH dhe strukturat e tij do të dinë t’i largohen dhe ta kapercejnë çdo lloje përçarje brenda shqiptare, do të dinë t’i largohen sëmundjes kanceroze të marrjes me vetveten, sëmundje me të cilën na kanë infektuar armiqtë tanë shekullore për të na mbajtur lehteisht të kolonizuar, shtypur dhe shfrytezuar më mirë. Do të dinë të kuptojnë, të zbulojnë dhe të luftojnë pa mëshirë taktikat e armiqëve tanë të përbetuar, të cilët duke e njohur karakterin e brisht të shqiptarëve, dhuntinë e tyre për të besuar lehtë në çdo gjë, nuk lënë shpifje, intriga dhe monstruozitete gjithfareshe pa përpunuar në guzhinat e tyre të helmuara të Beograde-Athines, të cilat i hedhin kundër intelektualëve, idealistëve, atdhetarëve, politikanëve, diplomatëve, liderëve të vërtetë të popullit dhe kombit, dhe të cilat i gëlltisin si pa gjë të keq disa mjeranë dritshkurtër shqiptar.

          FBKSH dhe strukturat e saj do të dinë të bëjnë «pastrimin e oborrit të shtëpisë» nga matrapazët, sahanlëpirësit dhe sojsorollopi i tyre nëpërkëmbës të interesave të shenjta kombëtare, sikurse do të dinë të distancohen nga «superatdhetarët » dhe «superrevolucionarët» që e kërkojnë «armikun» edhe te miqtë më të mirë të idealit tonë.

          Motra dhe vëllezër bashkathetarë,

          Faktori relevant nderkombëtar duke mos qënë dakort me të drejtën tonë për t’u ribashkuar, na tundin ne fytyrë «Kartën e Helsinkit». Ata na thonë se «nëqoftëse ju shqiptarët  kerkoni ndryshimin e kufijve, ne nuk ju pranojmë në strukturat euroatlantike»! Ata bëjnë sikur harrojnë se gjatë këtyre 13 vjetëve të fundit, duke qënë në fuqi kjo Kartë, në botë ndodhën ndryshime të medha kufinjësh, sepse u bë ribashkimi gjerman, u ndanë çekët nga sllovakët, u ndryshuan kufijtë e ish-BRSS dhe u krijuan 16 shtete të reja, u ndryshuan kufijtë e ish-Jugosllavisë duke u krijuar 4 shtete të reja, u bë ribashkimi i Hong-Kongut me Kinën etj.

Ata duan që "Kartës së Helsinkit" t'ja heqin karakterin universal dhe ta bëjnë të "vlefshme" dhe të "aplikueshme" vetëm për ne shqiptarët! Ata me qellim duan t'ja kundërvenë "Kartën e Helsinkit" që ka karakter thjesht teknik, "Kartës së OKB" e cila sanksionon parime madhore të njerëzimit si të drejtën e popujve per vetvendosje, për t'u organizuar siç dëshirojnë, për të qënë të lirë dhe të pavarur etj. Ata shpallin dhe fusin në "Lista të Zeza" vetëm organizime politike shqiptare dhe personalitete politike e kombëtare shqiptare vetëm pse ato kërkojnë të drejtën e tyre të ligjëshme për të jetuar së bashku në trojet e tyre etnike dhe për të patur shtetin e tyre etnik ne këtë truall që jua ka falur natyra qe me lindjen e njerëzimit.

          FBKSH dhe strukturat e saj, posaçërisht AKSH deklarojnë se faktori relevant nderkombëtar mund të na pengoj për gjithçka, mund edhe ta zgjerojë "listën e zeze", por nuk mundet kurrë të na ndalojë të sakrifikojmë gjenë më të shtrenjtë, jetën tonë, për ribashkimin kombëtar, për ndërtimin e shtetit etnik shqiptar. FBKSH është dhe po bëhet çdo ditë e më shumë forcë e madhe, dhe shumë shpejt ajo do festoj arritjen e numrit 50.000 të anëtarësuar. Mbase dikujt mund të mos i duken shumë, por të mos harrojmë se janë 50.000 shqiponja mali, të zgjuar e trima, njerëz të sakrificës si "Oso Kuka" i ditëve të sotme Komandant Lam Berisha dhe 7 dëshmorët tanë të tjerë, të cilët janë betuar para kombit, flamurit dhe gjakut të dëshmorëve të kombit se amanetin e të parëve tanë, amanetin e Lidhjes së Prizrenit do e çojmë në vend, dhe Shqipërinë e Ribashkuar, shtetin etnik shqiptar në Ballkan shumë shpejt do e bejmë realitet.

          Rroftë 125 Vjetori i Lidhjes Shqiptare e Prizrenit!
          Rroftë Ribashkimi i Shqipërisë dhe Shteti Etnik Shqiptar!