Zonja Maldini tregon mes të shoqit Paolo dhe djalit të madh Kristian. Familja, stadiumi dhe dashuria me kapitenin






Takimi disi larg aeroportit të Linates (Milano), në qendër të aeronautikës. Fusha të braktisura, por edhe fusha futbolli të ndara nga rrjeta metalike. Zëra fëmijësh që luajnë me top. Nuk shqetësohen, janë tepër të përqendruar te loja. Makina të parkuara: një "Porshe Cayene" e bardhë e ka derën të hapur dhe në timon ndodhet ajo, Adriana Fosa, "in Maldini", që po mban bluzën. "Fanella?". "Jo, shalli... duke pritur Kristianin që të mbarojë stërvitjen..."
"Luan, sepse është djali i Çezares, thoshin në fushat e Linates", - tregon vjehrri i saj, duke kujtuar hapat e parë futbollistikë të Paolos te skuadra e të vegjëlve të Milanit. Koha ka treguar se historia vazhdon. "Luan, sepse është djali i Paolos": a e keni dëgjuar ndonjëherë në fushat e Linates kohët e fundit? "Për momentin jo, - rrëfen gruaja e Paolos dhe mamaja e Kristianit, - dhe do të më vinte keq po ta dëgjoja. Nuk dua që Kristiani të ketë parapëlqime, por vetëm të paguajë një çmim shumë të lartë për mbiemrin që ka. Një gjë është e qartë: derisa të zbavitet, le të luajë, kur nuk zbavitet më, "ciao".
- Djali juaj, Kristian, a i njeh vlerat futbollistike të mbiemrit Maldini?
- Mmm... nuk e di. Pa dyshim që është shumë krenar për babain dhe gjyshin e tij.
- Ndërkohë, derisa ai zbavitet, ju jeni e detyruar të prisni.
- Çfarë duhet të bëj? Kristiani stërvitet këtu dy herë në javë, nga ora pesë e gjysmë deri në shtatë e një çerek. Dhe ne banojmë nga ana tjetër e Milanos, katër orë kështu ikin.
- A është e lehtë të jesh gruaja e një futbollisti?
- Gjithnjë e kam menduar Paolon si një njeri dhe jo si futbollist. Kur e njoha, sapo kisha ardhur nga Venezuela. Ma prezantuan si njeri të futbollit, por mua nuk më interesonin vlerat dhe fama. Në Venezuelë, futbollistët nuk janë personazhe. E shikoja Paolon si një djalosh që bënte një punë sportive dhe nuk e imagjinoja që futbolli të ishte kaq i rëndësishëm për italianët. Tani e di, por lehtësia dhe vështirësia varen shumë nga vetja jote dhe nga qyteti ku banon. Sigurisht, e di që në vende të tilla nuk mund të shkosh, por ne jemi shumë të matur, jo brenda një bote mondane, dhe e përjetojmë mirë situatën. Është e qartë që nëse Paolo të shtunën pasdite shkon në rrugën "Vitorio Emanuele", nuk ecën, por e di që edhe nuk mund të shkojë aty, ndaj nuk ka problem.
- Burri juaj e mban Milanin në shtëpi? Kënaqësi, zhgënjime, trysni...
- Sinqerisht jo. Por pas Stambollit mban një hajmali me vete. Pa dashur të më rëndojë mua që jam disi e dobët, po ju them që unë qaj dhe ai më ngushëllon. Dy humbje nuk do t'i harroj asnjëherë: finalja e Botërorit '94, me Brazilin në Los Anxhelos, dhe finalja e Ligës së Kampioneve me Liverpulin në Turqi. Dhe të mendosh se Paolo shënoi ndaj anglezëve... Është një mëkat dhe kaq. Unë e kam kaluar, ai vuajti disi. Tani bëjmë batuta, qeshim, por kjo nuk e largon vuajtjen që ka përbrenda.
- Ishit në tribunë në Stamboll?
- Sigurisht, shkoj gjithnjë. Isha me Kristianin. Edhe ai mbeti keq, pastaj më tha: "Nuk ka gjë, durim. Një herë humbet dhe një herë fitohet". Fëmijët janë më elastikë.
- Ishit në tribunë edhe në finalen e Mançesterit, të fituar ndaj Juves me 11-metërsha?
- Po. Në Mançester ishte bukur. Mbyll sytë për një moment dhe më duket sikur jam atje.
- Është më e rëndësishme të dish të dëgjosh apo të dish të këshillosh?
- Varet nga problemi. Paolo më dëgjon, por nuk është gjithnjë kështu. Për tërheqjen nga kombëtarja, për shembull, unë nuk isha dakord dhe u përpoqa deri në fund t'i ndryshoja mendje, por ai e kishte vendosur dhe tentativat e mia, "mendohu, pa hë mendohu", nuk shërbyen për asgjë. Nëse do të ishte për mua, unë do ta dërgoja edhe në Botërorin e Gjermanisë "plakushin" tim. Kur i them kështu, ai fillon të qeshë.
- "Plaku" juaj nuk po ia kalon mirë me gjunjët.
- Tashmë ka shumë dhimbje, vuan shumë, por ka shumë forcë. Pas gjithë këtyre viteve futboll, gjunjët i janë konsumuar.
Zonja Maldini duket se u pendua që e tha ("Mos e shkruani që ka shumë dhimbje") dhe në këtë kërkesë, lexojmë një formë mbrojtjeje, ose më mirë mbrojtjen e dashurisë. Mjafton ta lësh të vazhdosh dhe gjithçka bëhet më e qartë.
- Si është Maldini juaj?
- Maldinin futbollist e shoh një sportist të madh, një lojtar të madh me një forcë të madhe fizike në krahasim me moshën. Burri im, për më shumë, më shkrin së qeshuri, më zbavit. Bën shaka me mua nga mëngjesi deri në mbrëmje dhe është kështu edhe me fëmijët. Paolo është një simpatik, le të themi.
- Jeni njerëz të famshëm, thuajse të rinj për gjithçka, jo vetëm për futbollin. Po përgatiteni më pas...?
- Po, para së gjithash psikologjikisht. Jeta e tij do të ndryshojë, nuk do të ketë më stërvitje dhe dhomat e zhveshjes, që e kanë shoqëruar për 21 vite radhazi. Duhet të modifikojë zakonet dhe kjo është gjëja më e vështirë. Ai zbavitet ende shumë me shokët në stërvitje dhe për këtë them se do të jetë e vështirë. Paolo do të qëndrojë te Milani, ka aspirata, por nuk do të bëjë trajnerin. Unë do ta mbështesja "për momentin", por ndoshta ka të drejtë ai kur thotë: "Jo, trajner jo, ka shumë stres."
- Ky vit do të jetë i fundit për të?
- (Qesh). Jo, për momentin i ardhshmi. Unë do t'i jepja gjunjët e mi, por nuk e di se ç'do të bëjë...
- Familja Maldini është një kolonë e historisë së Milanit dhe e futbollit italian. Ç'përshtypje ju bën?
- Shumë e bukur. Ndodhem në një familje shumë të bukur, jo vetëm prindërit që janë një model për ne, por edhe vëllezërit e Paolos. Edhe familja ime është shumë e bashkuar: kam një vëlla në Venezuelë, me të cilin jam shumë e lidhur, dhe mamaja ime, që e ka ndarë në gjysmë Italinë: gjashtë muaj këtu dhe gjashtë në Venezuelë. Familja është një vlerë e pandashme. Është respekti reciprok dhe dëshira për të ndërtuar diçka në kohë.
- E keni lënë profesionin e "topmodeles" pak pas martesës suaj. Ishte e vështirë?
- Jo, absolutisht. Unë, si një venezueliane e mirë, kam menduar gjithnjë për familjen, fëmijët, burrin dhe shtëpinë. Pushova së punuari kur mbeta shtatzënë me Kristianin. Isha e lumtur. Lindja e fëmijës sim të parë ishte një bekim. Nuk më vjen keq për asgjë; edhe shoqet më kanë qëndruar afër, më ka mbetur një kujtim i mrekullushëm. Përvoja profesionale më ka mësuar të jetoj. Kam mësuar gjuhë të tjera, kam udhëtuar, kam parë të mirën dhe të keqen. Ajo e modeles ishte një periudhë shumë e kënaqshme e jetës sime, e mbyllur në momentin e duhur.
- Kontakti me burrin tuaj siguron mirëqenie për tre breza. Jeta juaj nuk e njeh nevojën. A jeni e ndërgjegjshme për këtë privilegj?
- Ndihem një grua me shumë fat. Falënderoj Zotin çdo ditë për atë që më ka dhënë, që nuk është vetëm paraja.
- Nuk ju duken të tepruara fitimet e futbollistëve?
- Mendoj që Paolo fiton atë që duhet të fitojë. Në Itali qarkullohen shumë para rreth futbollit. Është e drejtë që lojtarët të paguhen mirë.
- Hera e parë kur e keni parë Paolon të luajë.
- Vjeshtë 1987. Sapo e kisha njohur. Më ftoi në "San Siro", duke më dhënë dy bileta. Unë isha në Itali prej dy javësh, nuk e njihja Milanon dhe nuk e kisha idenë se çfarë ishte futbolli këtu. Shkoj në stadium me një mikeshë me taksi dhe pas ndeshjes donim të dilnim. Pa dyshim nuk ishte e mundur: për një ndeshje që filloi në 14.30, u kthyem në shtëpi në mbrëmje. Megjithatë, atë të diel Paolo shënoi (Milan-Avelino 3-0, 22 nëntor '87), gjë që nuk ndodh shpesh. Dhe shoqja ime, duke parë parullat kuqezi: "Fossa dei leoni", ("Shpella e luanëve"), më thoshte: "Shiko sa bukur, paskan shkruar emrin tënd aty". Kjo, sa për të thënë se nuk kuptonim fare.
- Tani, pas 18 vite ndeshjesh, a jeni përshtatur?
- Do të thosha që po. Por im shoq e mohon, thotë që nuk kuptoj asgjë.
- E keni parë të shënojë në debutimin si tifoze; a e keni parë të shënojë edhe para tri javësh kundër Rexhinës, dygolëshin e parë në karrierë?
- Sigurisht që po. Isha në "San Siro" me Kristianin e Danielin. Ishte e bukur. Nuk e prisnim.
- Hera e parë që patë Kristianin të luajë.
- Në një turne, 2 vite më parë. Ishte e bukur. Unë çmendem kur shikoj tim shoq të vrapojë, sepse e di se çfarë mund të bëjë kur kërkon të rikuperojë një top... Por të shikosh Kristianin që bën lëvizjet e babait të tij, si rrëshkitjet e Paolos, është një emocion i pabesueshëm.

Skeda e Paolo Maldinit
Me Milanin ka fituar gjithçka
Paolo Maldini ka lindur në Milano më 26 qershor 1968. Nga dhjetori i 1994 është i martuar me Adriana Fosën, ish-topmodele venezueliane, 37 vjeç, sa dhe i shoqi. Kanë dy fëmijë: Kristianin 9 vjeç dhe Danielin 4. Maldini, që luan në rolin e mbrojtësit, ka debutuar në Serinë A që 16 vjeç, më 20 janar 1985 (Milan - Udineze 1-1).
Te Milani
Me kuqezinjtë, ku është kapiten, ka fituar gjithçka: 7 tituj ('88, '92', '93, '94, '96, '99, '04), 4 Liga Kampionesh ('89, '90, '94, '03), 4 Superkupa italiane ('89', '92', 93', '94), 3 Superkupa Europiane ('89, '90, '94), dhe 2 kupa Interkontinentale ('89, '90).
Në kombëtare
Ka debutuar me "axurrët" më 31 mars 1988 (Jugosllavi-Itali 1-1). Rekordi i ndeshjeve me fanellën italiane i përket Maldinit: 126 ndeshje, ku në 74 ka luajtur si kapiten. Largohet nga "axurrët" pas Botërorit 2002 (ndeshja e fundit ishte më 18 qershor: Korea e Jugut-Itali 2-1).
 




____________
You feel you now have control, don't you?
You think you will walk away untested. I promise that my work will continue. That I have ensured.
You think it is over, but the games have just begun.

Download Forum









-----------------------------------------

Nje nga futbollistet me te mire ne bote per mendimin tim  
 




____________
Direktoria , Galeria


Piracy is a crime! So, am I a criminal?