Kam akoma emocione nga shfaqja "Trojanët" në teatrin "Melina Merkuri" Virona Athinë… Silueta e rëndë e madhështore e aktores së shquar Margarita Xhepa lëviz nëpër skenë, me aq domethënie e solemnitet. Ajo është në rolin e Elektrës, të cilës i kanë prerë gjuhën dhe nuk mund të flasë… por shpirti i saj gjen shteg e oshëtin në klithma aq ngjethëse, që elektrizojnë gjithë mjedisin…
Dhe ja, Margarita "e pagjuhë" vjen përsëri në skenën greke me një forcë universale, për të thënë në rolin e Hekubës, gjithçka që do të thote një zemër e fuqisheme që ka parë aq shumë në jetë…
E takova, te dashurën Margaritë, para se të fillonte shfaqja dhe do t'ju them diçka nga mendimet e saj të arta për rolin e mrekullueshëm të Hekubës, të të madhit autor të antikitetit Euripidit: "Preka ëndrrën me këtë rol të fuqishëm që më besoi regjisori grek Theodhorppulos. Kam qënë 30 vjeçe, kur njerezit e mëdhenj të skenes sonë Kujtim Spahivogli e Mihallaq Luarasi, donin të sillnin në teatrin tonë një vepër klasike greke. Ajo nuk u ralizua, për arsye teknike, me sa më kujtohet, por mua më ngeli një peng i madh, që jeta ma solli të më realizohet tani. Jam në moshë të tillë që mund të interpretoj me thellësinë e shpirtit tim një figurë të tillë qendrore nga tragjedia greke. Luaj rolin e trojanes së famshme ish-mbretëreshës së Trojës, Hekubës. Kjo figurë shpreh njëherësh aq shumë mendime të fuqishme që vinë nga thellësia e lashtësisë për ti folur të sotmes dhe të ardhmes. Figura e Hekubës është aq domethënëse me përjetimet e saj si grua, si nënë, si atdhetare e flaktë. Mesazhet e saj janë aq prekëse, kudo në botë, në çdo kohë, në çdo gjuhë. Dhimbja e saj për zhdukjen e Trojës është aq e madhe sa prek çdo pjesëz të mendimit njerëzor… të ndijimit njerëzor.
Edit Durham ka thënë: Në se dikush nuk do dijë të rrijë në trojet e veta, në Ballkan, nuk do të ketë asnjeherë qetësi. Mesazhi i veprës të autorit grek Euripidi vjen i qartë për paqe mes kombeve që rrojnë në troje të lashta". Margarita humb në mendime. Vështrimi i saj lundron larg dhe afër për të lënë për disa çaste të flasin edhe aktoret e tjera që e bëjnë unike dramën greke duke e ngjizur me personalitete të papërsëritshme.
E ëmbla Luizë, (Luiza Xhuvani luan rolin e Andromakës, gruas së Hektorit) fillon të thotë thjeshtë disa fjalë për rolin e saj: "Unë interpretoj një heroinë që është personifikimi i virtyteve më të mira femërore, shëmbelltyrë e dashurise bashkëshortore dhe amëtare. Në se Kasandra jepet e perëndizuar, personazhi i Andromakës është përfaqesuesja e gruas me këmbë në tokë, e gruas së fortë realiste që di të përballojë çdo situatë. Krejt e kundërta e Helenës që personifikon gruan që e mposht pathosi i dashurisë, Andromaka e përjeton në skenë çastin tragjik të vrasjes së të birit. E ndërtuar në këtë formë roli i saj është aq i veçantë dhe i papërsëritshëm".
Një vajzë e gjatë dhe e bukur hap skenën në mes të një heshtje të thellë pritëse, në atmosferën mbresëlënëse të dy shkembenjve të mëdhenj, që janë dekor madhështor orgjinal i skenës së teatrit aq të njohur "Melina Merkuri". Eshtë aktorja Enejda Xhelili që me lëvizjet e ngadalëshme, aq të çuditshme dhe mistike njëkohësisht e bëjnë figurën e Athinas të tërheqi më tepër vëmendjen e spektatorëve. Fillon një dialog rrënqethës mes Athinas dhe Poseidonit (luajtur me orgjinalitet nga aktori i njohur Guljelm Radoja) dhe të gjithë spektatorët si një frymë e vetme hyjnë në mistikën e tragjedisë greke, ku fatet e njerëzve janë të ndërthurura me fatet e perëndive.
Vepra "Trojanët", vjen kësaj rradhe në skenë me një regjisurë interesante, moderne dhe klasike njëkohësisht. Shpalosen para nesh karaktere të fuqishme në gjendjen aq tronditëse të përmbysjeve të mëdha. Troja, e dikurshme, e lavdishme, e shndritshme, pas marrjes me dinakëri nga ana e grekëve, kthehet në vend katastrofik. Nëpër gërmadhat e mjera tek tuk lëvizin siluetat e grave, të veshura me të zeza, që presin fundin e fatit te tyre tragjik.
Në heshtjen ngjethëse të humbjes së madhe fillon të rrezatojë dhimbje dhe krenari bashkë aktorja e madhe e skenës shqiptare Margarita Xhepa. Forca e brendëshme e saj skalit figurën madhore të Hekubës në të gjitha momentet e tragjedisë së madhe. Ajo lëviz në skenë si një gurë i rëndë Troje që nuk vdes kurrë. Ninulla e saj pranë nipit të vrarë është kaq mahnitëse. Auditori ndjek me gojë hapur fjalën e saj, lëvizjen e saj, interpretimin e saj ngjethës e në momente kulmore, shpërthen në duartrokitje të fuqishme. Regjia di të theksojë me rradhë në skenë karaktere të tjera të fuqishme grash si, Andromakën, Kasandrën… Skenat masive ngjethëse bëhen akoma më emocionale në atmosferën e zërave të grave trojane që lëvizin në skenë të bëra njësh me personazhet kryesore, që herë pëshpërijnë, herë buçasin, herë këndojnë, herë qajnë nën zë… Gratë trojane janë një personazh i vetëm që lëvizin në ritmin e tragjedisë, përmasat e së cilës akoma nuk dihen. Të gjitha bashkë ato, i bashkangjiten figurës kryesore të Hekubës, që skalit në skenë Margarita Xhepa. Hekuba, simbol i dhimbjes dhe i mbidhimbjes njerëzore… ndërsa kori buçet në gjuhën shqipe "Trojë moj e zeza Trojë". Zëri ngjethës i Margaritës monologon "Në dorën e zotit vehten lëshoje Ajme, Ajme". Flet në gjuhën e saj magjike Margarita. Spektatori duartroket me pathos një vepër të vërtetë skenike. Kasandra puth tokën me lëvizje perëndeshe, Andromaka krijon një figure hyjnore, Rajmonda Bulku në një formë krejt të re jep në skenë figurën e Helenës. Zëri i spikatur i Marjeta Larjes thotë të vërteta të mëdha në rolin e një nëne trojane. Figura që levizin herë veç e herë në grup duke mbajtur në skenë aq bukur ritmin e tragjikes. Të gjithë janë të entuziazmuar pas përfundimit të shfaqjes. Duket sikur duartrokitjet nuk do të kenë fund. Një mbiemocion të krijon çasti kur regjisori i veprës del në skenë në mes të aktorëve dhe i puth duart aktores sonë të madhe Margarita Xhepa. Nga publiku u digjua thirrja "Diva shqiptare"!