Edhe ky si i ati. Është 49 vjeç dhe ngjan si 29. A nuk duket edhe Bariç si 20 vjet më ri se ç'është në të vërtetë? Edhe ky mban të njëjtin emër si i ati, Oto Bariç Junior. Flet si ai. I drejtpërdrejtë si i ai, madje të duket sikur ke Bariçin në tavolinë, pasi ngjajnë gati si dy pika uji. Djali i trajnerit të kombëtares shqiptare, në vizitën e tij të parë në Shqipëri, tregon se përse "geni" Bariç ruhet gjithmonë i ri si të ishte futur në frigorifer. Ai flet për familjen e teknikut që drejton kuqezinjtë, për karrierën, për vlerësimet, por edhe për zhgënjimet si ai i evropianit "Portugali 2004", ku pasi Bariç e çoi Kroacinë deri në finalet e kompeticionit, i kërkuan që ta nxirrte edhe Kampion të Evropës. Bariç Junior tregon edhe një pjesë të fshehtë të karakterit të të atit. Ai rrëfen edhe "përjashtimin" që i bëri ai nga futbolli kur ishte 17 vjeç, duke i thënë: "Bir ky nuk është zanat për ty, kështu që mos harxho kohën kot". Atëherë ai zgjodhi rrugën e arkitekturës, duke u bërë një personazh jo pak popullor në Kroaci dhe jashtë saj. Ky është Oto Bariç Junior, i cili në një intervistë për gazetën "Tirana Observer", në hollin e hotel "Rogner", rrëfehet mbi gjithçka sekrete përtej Oto Bariç, trajner i kombëtares shqiptare.

Vini për herë të parë në Shqipëri, cilat janë përshtypjet e para për vendin e punës së babait tuaj?

Është e vërtetë që vij për herë të parë në Shqipëri, por nuk është se mund të them shumë gjëra, pasi nuk kam më shumë se dy-tri orë që jam këtu dhe ende nuk kam parë shumë gjëra për të dhënë një gjykim më të mirë. Në pamje të parë shikoj një vend të vrullshëm dhe plot rini. Kjo tregon se është një vend interesant për t'u parë më nga afër.
Të flasim pak për babanë tuaj, i parë nga një tjetër këndvështrim, nga sytë dhe fjalët e djalit të tij...
Jemi një familje që futbollin në veçanti e kemi përkrahur dhe bërë stil jete prej një kohe shumë të gjatë. Mjafton të përmend këtu faktin se babai im është trajner që prej më shumë se 40 vjetësh, kështu që në një mënyrë apo në një tjetër nuk ka sesi të mos diskutohet edhe në pjesën më të madhe të kohës në shtëpi. Unë kam qenë dëshmitar në një fare mënyre i të gjitha stacioneve gjatë karrierës së tij si trajner. Ndërsa tani me kombëtaren shqiptare, shikoj se ai mundohet të mbështetet tek disa futbollistë të rinj të cilët në një të ardhme të afërt mund të jenë shtyllat e kësaj skuadre. Besoj se gjëja që di të bëjë më mirë babai im si trajner është organizimi shumë i mirë i një skuadre nga njëra ndeshje në tjetrën.

Si u arrit të nënshkruhej kontrata mes federatës shqiptare dhe babait tuaj para një viti? Ishin drejtuesit e federatës që telefonuan të parët apo ishte vetë mister Bariç që u interesua për postin e trajnerit të kombëtares shqiptare?

Të them të drejtën, për këtë gjë nuk jam shumë i sigurt. Por ajo që më kujtohet mirë, ishte fakti se babai më tregonte se kishte një mirëkuptim me drejtuesit e federatës, sidomos në planin që ai i kishte servirur atyre për kombëtaren që ai dëshironte të drejtonte dhe të udhëhiqte.
Megjithëse është trajneri më i vjetër në moshë në Evropë, a mendoni se babai juaj do të ketë dëshirë të rinovojë kontratën e tij me FSHF-në?
Ai ka ardhur këtu për një qëllim të caktuar; të ngrejë një skuadër e cila të mund të jetë kompetitive në vitet në vazhdim. Për më tepër nuk di se çfarë të them, pasi këto janë terma të cilat duhen studiuar në fund të një sezoni, atëherë kur vihet shenja e barazimit dhe shikohen rezultatet. Nëse është arritur ai qëllim që ishte vënë në fillim, nuk ka pse të mos vazhdojë. Mendoj se këtu nuk ka të bëjë aspak mosha. Unë njoh në Evropë persona të cilët drejtojnë federata dhe institucione të ndryshme dhe janë shumë më të moshuar se babai im.
Ju bëra këtë pyetje pasi disa kohë më parë mister Bariç nuk po gëzonte një shëndet shumë të mirë, çka shqetësoi jo pak federatën shqiptare dhe mediat sportive....
Shiko, nuk ka të bëjë fare ai rast i veçantë. Gjithkush mund të sëmuret një herë në një vit apo dy. Kanë qenë mediat që në një farë mënyre abuzuan me atë histori. Ai udhëtonte me makinën time dhe kishte ngritur disi më shumë seç duhej ajrin e kondicionuar. Duke mos arritur dot që ta sinkronizonte, pasi nuk ishte mësuar me atë makinë, mori një të ftohtë në pjesën e majtë të kraharorit, por kaq. Ishte thjesht një e ftohur normale dhe jo siç e paraqitën mediat.

Si është e mundur që juve nuk jeni marrë me futboll dhe keni zgjedhur një rrugë krejt tjetër, atë të arkitekturës?

Jeta ime mori një rrjedhë tjetër në moshë 17-vjeçare. Asokohe stërvitesha pranë një skuadre të rinjsh të qytetit dhe një ditë babai erdhi të më shihte. Në disa raste siç duket unë nuk i pëlqeva, kështu që në fund të seancës stërvitore ai më mori mënjanë dhe më tha: "Ti nuk je për futboll, është më mirë që të merresh me diçka tjetër", kështu që e lashë fare dhe vazhdova arkitekturën. Tani kam një studio arkitekture së bashku me bashkëshorten time në Zagreb.
Bashkëshortja juaj është kroate?
Po, është kroate. Dhe quhet Alemka. Kemi njohur njëri-tjetrin shumë kohë më parë dhe jemi të martuar prej 22 vjetësh tashmë.

Çfarë vlerësoni ju më shumë në punën e babait tuaj?

Ka shumë gjëra, por ajo që është më e rëndësishme, është fakti se ai urren të dështojë dhe, ca nga fati dhe ca nga puna që ka bërë, them se ia ka dalë mbanë në përgjithësi.
Gjithmonë?
Jo, gjithmonë. Mbaj mend se rreth fundit të viteve '80 shkoi në Gjermani për të drejtuar Shtutgartin dhe arriti që të formonte një skuadër të mirë. Por më pas u detyrua të largohej sepse drejtuesit e klubit i thanë se nuk kishin para të mjaftueshme për të blerë ata futbollistë që ai dëshironte të kishte në skuadër.
Duket sikur mister Bariç është "i dashuruar" pas futbollistëve të rinj...
Po, është e vërtetë. Le të themi se është një strategji e tij. Ai tenton gjithmonë të ulë moshën mesatare në ekip, duke punuar më shumë për të ardhmen sesa për një të tashme e cila mbase nuk jep domosdoshmërisht rezultatet e kërkuara. Këtë gjë ka pasur synim gjithmonë dhe këtë gjë po dëshiron të bëjë edhe tani me kombëtaren shqiptare. Ai do të krijojë një skuadër e cila të mbështetet tek një kolektiv i mirë dhe jo vetëm tek një futbollist i vetëm. Për shembull, ti mund të kesh Maradonën në skuadër, por kur nuk ke përreth tij edhe ca të tjerë të mirë, pak a shumë si ai, atëherë nuk ke për të marrë kurrë rezultate.

Po në rastin e Shqipërisë?

Në rastin tuaj ai më ka treguar se po mundohet të mbledhë sa më shumë futbollistë shqiptarë që luajnë në Evropë, të cilët kanë vite mbase që kanë ikur me prindërit e tyre në këto vende dhe t'i kthejë të luajnë për kombëtaren shqiptare. Kjo për faktin se ata janë zhvilluar krejt ndryshe fizikisht nga ana sportive sesa lojtarët këtu, kështu që po mundohet të krijojë një skuadër të mirë për të ardhmen.
Kur pati firmosur për kombëtaren shqiptare mister Bariç, pati deklaruar se nuk e bënte për para, pasi ishte i pasur. Madje pati theksuar duke qeshur, se shpeshherë vihet në garë me ju, se cili është më i pasur, babai apo i biri...
I vërtetë është fakti se jemi një familje e pasur. Kemi shtëpi në Austri dhe Kroaci. Nuk kemi probleme për para, pra le të themi se nuk jemi të varfër. Ndërsa për sa i përket faktit se cili është më i pasur, unë apo babai im, them se para 20 vjetësh unë mbase mund të kisha nevojë për të financiarisht, ndërsa tani realisht nuk kam aspak nevojë. Ashtu sikundër ai. Një gjë është e sigurt, se ai në Shqipëri nuk ka ardhur për para. Ka pranuar një rrogë normale që i jepet një trajneri profesionist tashmë në botën e futbollit. Unë personalisht e shikoj si një sfidë që ai ka dashur të bëjë me marrjen postit të trajnerit të kombëtares shqiptare.

Sfidë?

Po. Sfidë me veten dhe me këdo që beson ende tek ai si trajner profesionist. Pesë vjet më parë ai ishte trajner i Kroacisë dhe pasi ia doli ta çonte në evropian, filluan t'i kërkonin që ta nxirrte edhe kampione, duke mos qenë aspak realist për ekipin që kishin. Normalisht gjithkush mund të kërkojë gjithnjë e më shumë, por nuk është normale besoj unë, të matesh me shtete si Anglia, Gjermania, Franca, që në fakt me Kroacinë kanë hasur gjithmonë vështirësi, të cilat kanë 20 milionë futbollistë dhe ku mund të zgjedhësh. Ndërsa ti ke vetëm 2 milionë. Nuk është në proporcion të drejtë besoj. Mendoj se ai dëshiron të formojë një kombëtare shqiptare e cila të mos ketë problem të matet me skuadra të rangut të saj. Le te themi, Maqedonia, Bosnja, Slloveni, Estonia, Letonia, etj., por normalisht nuk mund të pretendosh tani të shkosh dhe të ballafaqohesh me futbollin spanjoll apo italian.
Le të kthehemi tek jeta familjare. Çfarë pëlqen më shumë mister Bariç? Në media janë shkruar se ai është një admirues i verës...
Nuk mund të them se është një person që pëlqen të pijë shumë. Është një dashamirës i verës së bardhë. Pëlqen më shumë peshkun dhe preferon të jetojë në vende të qeta. Nuk ka pirë kurrë në jetën e tij cigare, prandaj gëzon edhe një shëndet të mirë.
Para mister Bariç kombëtarja shqiptare pati në krye edhe dy trajnerë të huaj, Dosenën dhe Brigelin, të cilët nuk patën udhëtuar asnjëherë me zonjat e tyre drejt Shqipërisë. A mos ndoshta edhe zonja Bariç do të ndjekë këtë shembull?
Jo, nuk besoj. Ajo ka dëshirë të udhëtojë dhe mesa di unë ka shprehur dëshirën disa herë që të vijë, por duke qenë se babai kur vjen në Shqipëri është shumë i zënë, i ka sugjeruar që të rrijë. Por të jeni të sigurt se do të vijë edhe pse duhet të kuptoni se edhe ajo ka një farë moshe tani dhe nuk është se mund të udhëtojë shumë. Të paktën jo sikundër bënte 10-20 vjet më parë teksa e ndiqte babanë pothuajse në çdo ndeshje.
 




____________
Direktoria , Galeria


Piracy is a crime! So, am I a criminal?