Hugo Rafael Chavez Frias, i lindur më 28 korrik të vitit 1954 në Sabaneta, jug i Venezuelës, është presidenti i këtij shteti që prej 2 shkurtit të vitit 1999.

Fillimet
Hugo Chavez, i biri i Hugo Reyes Chavez dhe të Elena Frias Chavez, të dy mësues, ka katër fëmijë (Rosa Virginia, Maria Gabriela, Hugo Rafael dhe Rosines). Ai është martuar dy herë dhe aktualisht është i ndarë nga bashkëshortja e dytë. Në rininë e tij prindërit vendosën ta çonin në Akademinë Ushtarake të Venezuelës,ku pas përfundimit të së cilës ai mori diplomën e Shkencave dhe Arteve ushtarake. Ai studioi gjithashtu shkenca politike në Universitetin “Simon Bolivar” të Karakasit gjatë viteve 1989-1990. Më 24 korrik të vitit 1983, gjatë ditës së 200-vjetorit të lindjes së Libertador (Çlirimtarit) të Venezuelës dhe të kolonive të tjera spanjolle të Amerikës së Jugut, Simon Bolivar, Chavez krijoi me Raul Isaias Baduel “Movimiento Bolivariano Revolucionario 200” (Lëvizjen revolucionare bolivariane 200, MBR-200) me orientim socialist.

Grushtet e munguar të Shtetit (1992)
Më 4 shkurt të vitit 1992, MBR-200, me në krye Hugo Chavez, tentoi një Grusht Shteti kundër presidentit Carlos Andres Perez. Puçi u quajt «operacioni Ezequiel Zamora». Kjo tentativë dështoi dhe Chavez u burgos për dy vjet, provë së cilës do t’i referohej duke sjellë ndërmend «burgun e dinjitetit». Gjatë qëndrimit në burg, ai regjistroi një videokasetë në të cilën bëri thirrje për kryengritje. Ajo u shpërnda rreth orës 4 të mëngjesit, duke u gdhirë 27 nëntori i vitit 1992, gjatë një Grushti të dytë Shteti të përgatitur nga MBR-200. Përpjekja e dytë tregoi se anëtarët e MBR-200 kishin marrë kontrollin e vendit brenda disa minutave. Në vitin 1994, Rafael Caldera u zgjodh për herë të dytë në Venezuelë. Duke realizuar një ndër premtimet e bëra para se të zgjidhej, ai urdhëroi lirimin e Chavez. Pikërisht në këtë kohë Chavez u njoh nëpërmjet Carapintadas (që ishin në kontakt me shumë anëtarë të MBR-200), me ideologun argjentinas Norberto Ceresole, i cili do të bënte pjesë në rrethin e tij deri në vitin 1999 dhe qe më në fund i detyruar të largohej nga Venezuela për shkak të një polemike të rëndësishme.

Presidenca e Hugo Chavez, zgjedhja e parë në krye të Venezuelës (1998)
Sapo u lirua nga burgu, Chavez krijoi një parti të quajtur «Movimiento Quinta República, MVR» (Lëvizja Republika e Pestë), një version civil i MBR-200. Ai ishte në krye të kësaj partie kur mori pushtetin, katër vjet më pas. Në vitin 1998, vit i dy zgjedhjeve (legjislative dhe presidenciale), përqindja e tij në sondazhe u rrit në mënyrë progresive (30% në maj, 39% në gusht). Koalicioni i partive të majta, i mbledhur rreth MVR, fitoi 34% të votave të Kongresit Kombëtar gjatë zgjedhjeve legjislative të 8 nëntorit të vitit 1998. Dy partitë, Veprimi Demokratik dhe COPEI, që deri në atë kohë e kishin ndarë bashkë pushtetin, fituan së bashku vetëm 9% të votave. Chavez u shpall menjëherë fitues i zgjedhjeve parlamentare të vitit 1998 me 56% të votave, numri më i madh i fituar gjatë zgjedhjeve presidenciale që prej 40 vjetësh në Venezuelë. Më 2 shkurt të vitit 1999, Chavez betohet për një kushtetutë që e cilëson agonike dhe premton një referendum me qëllim formimin e një Asambleje të re Kushtetuese. Ai anuloi edhe parakalimin ushtarak që e shoqëronte zakonisht këtë ceremoni, duke dashur kështu të ilustrojë nënshtrimin e ushtrisë ndaj autoriteteve civile. Më 25 prill të së njëjtit vit, 80% e pjesëmarrësve në referendum pranuan formimin e një Asambleje të re përbërëse, e krijuar nga një premtim me zgjedhje të përgjithshme, duke përfshirë postin e presidentit për vitin 2000. Përqindja e ulët e pjesëmarrjes (40%) tregon interesin e pakët të popullsisë për këtë debat kushtetues. Asambleja e re u krijua më 7 gusht të vitit 1999. Ajo kishte si mandat të përgatiste një kushtetutë të re me qëllim që të zëvendësonte atë të vitit 1961. Të 131 anëtarët e Asamblesë, pjesa më e madhe e të cilëve pa asnjë eksperience politike, kishin vetëm tre muaj kohë për ta hartuar. Për herë të dytë brenda një viti, venezuelianët votuan gjatë referendumit, këtë herë për miratimin e kësaj kushtetute të re. Referendumi i 15 i dhjetorit të 1999 ratifikoi kushtetutën e re, duke fituar me 71,4% të votave.

Rizgjedhja e parë (2000)
Zgjedhjet e përgjithshme, të premtuara nga Chavez u mbajtën më 30 korrik të vitit 2000. Chavez u rizgjodh president me 59,5% të votave. MVR fitoi 76 nga 165 vendet në Asamblenë Kombëtare, si dhe qeveritë e 12 nga 23 shtetet (rajone administrative) të vendit. Në shtetet Merida dhe Trujillo u desh ndërhyrja e ushtrisë, pasi guvernatorët fitues nuk pranonin disfatat e tyre. Më 10 gusht të vitit 2000, në kuadër të një turneu të OPEP (vendet prodhuese të naftës), Chavez shkoi në Irak për një vizitë zyrtare. Ai ishte i pari kryetar shteti që shkonte në Irak që prej luftës së Gjirit Persik në vitin1990.

Grushti i Shtetit i Karmonas (2002)
Më 11 prill të vitit 2002, një manifestim gjigand i opozitës u drejtua drejt pallatit presidencial të Miraflores. Në nivelin e urës «Llaguno», mbi të cilën janë mbledhur shumë përkrahës të Hugo Chavez, disa hapën zjarre. Në mbrëmje, një grup ushtarakësh, nën urdhrin e gjeneralit Lucas Rincon, i kërkoi Hugo Chavez të japë dorëheqjen, por ai nuk pranoi. Hugo Chavez u arrestua dhe si pasojë u vetëshpall një qeveri e re. Pedro Karmona, president i Dhomës së Tregtisë së Venezuelës, mori kryesinë e vendit. Ai ishte pritur disa kohë më parë në Shtëpinë e Bardhë dhe gjithashtu edhe nga kryeministri spanjoll, Jose Maria Aznar. Madridi dhe Uashingtoni njohën qeverinë e re. Të nesërmen, me gjithë një qetësi mediatike të vendosur nga puçistët në vend, u zhvillua një manifestim masiv i popullit të Karakasit nga garda presidenciale që ishte besnike ndaj Chavez, që rrëzoi Karmonan. Ministrat e Chavez, që pothuajse kishin qenë në hije, morën postet e tyre. Siç e parashikonte Kushtetuta, zv/presidenti Diosdado Cabello mbajti përkohësisht kreun e presidencës, derisa Hugo Chavez u lokalizua dhe më pas u lirua. Më 18 dhjetor të vitit 2005, presidenti kolumbian Alvaro Uribe denoncoi “komplotin” e organizuar nga ish-ushtarakët venezuelianë kundër Hugo Chavez.

Referendumi revokues i gjysmë-mandatit (2004)
Hugo Chavez ka zbatuar, në kushtetutën e re, mundësinë e popullit për të vendosur lidhur me revokimin e presidentit venezuelian, pas kryerjes së gjysmës së mandatit të tij. Opozita ka mbledhur numrin e firmave të nevojshme për të nisur procedurat e revokimit në mes të mandatit. Por këto firma u refuzuan nga Këshilli Kombëtar Elektoral (CNE), sepse duhej të realizoheshin para përfundimit të periudhës së gjysmës së mandatit të rregullt. Opozita ka mbledhur sërish numrin e mjaftueshëm të firmave për të bërë të mundur organizimin e referendumit revokues. Por këtë herë, qeveria dhe CNE kanë dalë në konkluzion që opozita kishte bërë falsifikime dhe që emrat e disa firmëtarëve u përkisnin të vdekurve. Në një klimë shumë të nderë, qeveria vendosi të pranojë listën e firmave të paraqitura nga opozita dhe të vëna në zbatim për referendumin revokues në 15 gusht 2004. Në atë kohë në të gjithë sondazhet Chavez kishte 60 % të votave. Ky tip referendumi ekzistonte vetëm në tre shtete të botës. Chavez pohoi që në rast fitoreje, ai do të riparaqitej në zgjedhjet presidenciale vijuese, gjë që mund të interpretohej si fenomen që binte ndesh me dispozitat e Kushtetutës së vitit 1999. Në vend, përplasja mes qeverisë dhe opozitës ishte më shumë se kurrë evidente dhe zyrtarët nuk bënin asgjë për t’i dhënë fund tensioneve. Carlos Andres Perez, ish-president i Republikës, i dështuar për korrupsion, deklaroi që «kundër Chavez, duhet përdorur dhuna dhe që një diktaturë duhej vendosur menjëherë.» Chavez pohoi se shefat e opozitës ishin më të këqij se Hitleri.
Referendumi revokues u zbatua më 15 gusht 2004. Kohëzgjatja e hapjes së kutive të votimit u zgjat dy herë me qëllim që të sigurohej që kushdo të mund të votonte. Por e rëndësishmja ishte që votimi shkoi në mënyrë të qetë. Në mbrëmje rezultatet paraprake treguan që më shumë se 58 % e votuesve ishin pro Chavez. Kjo shifër u konfirmua edhe nga fondacioni Carter dhe OEA, por kundërshtarët shpreheshin që rezultati është arritur me mashtrim. Në ditët në vijim, pjesa më e madhe e opozitës arriti t’i njohë fitoren Chavez si fitues.

Rizgjedhja e dytë (2006) dhe reforma institucionale
Më 3 dhjetor të vitit 2006, Chavez fitoi zgjedhjet presidenciale me rreth 63 % të votave, duke mundur shefin e opozitës, Manuel Rosales. Rezultati ishte i vlefshëm nga të gjitha misionet e vëzhgimit ndërkombëtar. Hugo Chavez pati lançuar një reformë të institucioneve që kufizoi numrin limit të mandateve, regjistroi socializmin në kushtetutë dhe bëri të mundur masat e veçanta për lirinë e shtypit apo të shprehjes në përgjithësi. Kështu më 24 tetor të vitit 2007, socializmi është regjistruar në kushtetutën e Venezuelës. Për shumë kundërshtarë, bëhet fjalë për vendosjen në diskutim të pluralizmit politik. Ndërkohë që gjendja e jashtëzakonshme u vendos, liria e shtypit u pezullua, si dhe reformat e drejtësisë. Kjo reformë ishte objekt e protestës së studentëve, duke kërkuar referendumin popullor të parashikuar më 2 dhjetor. Ish-shefi i ushtrisë së vendit, gjenerali Raul Baduel, i cili kishte premtuar kthimin në pushtet të Chavez e cilësoi reformën «grusht shteti» në nëntor të vitit 2007. Ai kishte denoncuar tashëm në korrik të 2007 lidhur me këtë reformë «ortodoksia marksiste, që konsideron demokracinë si një instrument i thjeshtë i dominimit borgjez».

Kritika dhe përkrahje mediatike
Kritikat kryesore, të dala nga mediat evropiane, të Amerikës së Veriut apo të opozitës venezueliane tregojnë me gisht «autoritarizmin» dhe «ideologjinë demagogjike» të Hugo Chavez. Presidenti venezuelian u akuzua nga Instituti Ndërkombëtar i Shtypit (IIP) të ndalojë zërin e medias, duke pasur një qëndrim kritik kundrejt saj. Po ashtu ai ka qenë kritikuar shumë nga Komiteti për Mbrojtjen e Gazetarëve (CPJ) dhe nga Shoqëria Ndëramerikane e shtypit (SIP), që e qortojnë atë për «armiqësi» kundrejt botuesve dhe mediave që janë të «pavarura», të disa mediave që i pikasin drejtuesve të ndërmarrjeve të mëdha që kanë qeverisur vendin para Chavez. Gjatë disa fjalimeve të tij, ai ka treguar me gisht publikisht gazetarët prezentë. Megjithatë, liria e shtypit ishte e plotë në Venezuelë dhe qeveria financonte edhe televizionet kontribuuese. Duhet theksuar se pjesa më e madhe e mediave kombëtare venezueliane private janë shumë armiqësore ndaj Hugo Chavez. Ato kanë nxitur popullin të ngrihet gjatë Grushtit të Shtetit kundër Chavez (i zgjedhur në mënyrë demokratike me 59% të votave), duke përkrahur opozitën pranë Shteteve të Bashkuara dhe të ish-presidentit Carlos Andrez Perez. Mjetet e përdorur nga këto mediat janë akuzuar se kanë ushqyer kryengritjen më shumë se ta përkrahnin atë. Shumë OJQ, ndër të cilat “Human Right Watch” ka treguar këto kritika të rolit të mediave private gjatë puçit. Në të kundërt, stacioni televiziv venezuelian “Venezolana de Television” (VTV), që ka luajtur një rol të rëndësishëm gjatë Grushtit të Shtetit të Karmonas, qëndroi një mbështetje e vendosur e presidentit. Këtë e vërteton më së miri emisioni i përjavshëm “Alo Presidente”, gjatë së cilit Chavez bëhet animator i një talk-show, duke iu përgjigjur të gjitha kërkesave të telespektatorëve.

Masa lidhur me polemikën
Chavez ka kërcënuar pjesëtarët e Forcave të Armatosura, duke u thënë se ata që nuk aprovonin politikën e presidentit nuk do të kishin vendin e tyre atje, edhe pse ekziston ushtria, sipas Kushtetutës së Bolivarit, në shërbim të kombit dhe jo të një individi apo projekti politik. Ndërmarrjet private që kishin marrëdhënie kontraktuale me qeverinë ishin të ftuara që të shërbeheshin nga disa anëtarë të opozitës dhe në veçanti të personave që i kishin dhënë firmën e tyre për realizimin e referendumit revokues të 2004. Më 4 shtator 2006, Hugo Chavez njoftoi organizimin në vitin 2010 të një referendumi që i jepte mundësi të ndryshonte kushtetutën me qëllim që të hiqte çdo limit të numrit të mandateve që mund të kryheshin nga një president. Ky propozim u interpretua në disa media si gazeta “Le Monde” etj. Më 18 janar të vitit 2007, parlamenti venezuelian i akordoi Chavez pushtet të plotë për një kohëzgjatje prej 18 muajsh, duke votuar një ligj që e autorizonte atë të bënte ligje nga dekrete. Në prill të këtij viti, Hugo Chavez u akuzua se «bëri memec” televizionin e opozitës, pasi refuzoi të rinovonte licencën e RCTV, stacioni më i vjetër televiziv. Gazeta e përditshme Tal Cual paraqiste ne editorialin e saj se «mbyllja e RCTV shënoi pikën më të lartë të përshkallëzimit të agresioneve kundër lirisë së shprehjes në Venezuelë». «Organizata e Shteteve amerikanë (OEA) dhe Mercosur mund të thonë shumë mirë që Hugo Chavez është një demokrat, por veprimet e tij e përgënjeshtrojnë plotësisht këtë fakt», shtoi ai. Dy deri në tre herë në javë, të gjitha stacionet televizive dhe të stacioneve të radios duhet të ndërprisnin programacionin e tyre dhe transmetonin drejtpërdrejt fjalimet e Hugo Chavez. Ndërmjet viteve 1999-2006, mediave iu është dashur të transmetojnë këto fjalime 1 339 herë, sipas një llogaritjeje nga gazeta e përditshme “El Nacional”.

Politika ndërkombëtare e Chavez
Edhe pse ka nënshkruar konventën e Kiotos, që parashikon një bashkim të koordinuar të vendeve të kontinentit, Hugo Chavez tentoi të vendoste një lidhje me vende si Uruguai, Paraguai dhe Argjentina. Ai ka deklaruar gjithashtu se kërkon të formojë me Brazilin dhe vendet e tjera të Amerikës së Jugut, një kompani transkombëtare të naftës, të quajtur Petroamerica. Më 30 qershor të vitit 2005, Chavez nënshkroi një kontratë ndërmjet Venezuelës dhe 13 vendeve të Karaibeve, kontratë që kishte të bënte me shkëmbimet e naftës, me qëllim që të lehtësonte pavarësinë e vendeve të ishujve Karaibe. Nënshkruesit ishin Antigua dhe Barbuda, Bahamas, Belize, Kuba, Republika Dominikane, Grenada, Guyana, Xhamajka, Dominique, Saint-Christophe dhe Nieves, Sainte-Lucie, Saint-Vincent-et-les-Grenadines, dhe Surinam. Presidentët e Venezuelës dhe të Kubës, Hugo Chavez dhe Fidel Kastro, të ndjekur nga presidenti i Bolivisë Evo Morales, nisën në prill të vitit 2005, zbatimin e Alternativa e Bolivarit bolivarienne për Amerikat (ALBA), duke forcuar bashkëpunimin midis sy vendeve. Këto marrëveshje u nënshkruan në ishujt Havane, ndërkohë që sekretarja amerikane e Shtetit, Condoleeza Rice kreu një turne në Amerikën Latine për të promovuar një projekt të Zonës së këmbimeve të lira të Amerikës (ZLEA). ALBA u prezantua nga Chavez dhe Kastro si aplikim i parimeve të «solidaritetit më të madh ndërmjet popujve të Amerikës Latine» dhe një alternativë në ZLEA. Në korrik të vitit 2006, Venezuela iu bashkua Mercosurit, treg i përbashkët amerikano-jugor, ku janë anëtarë vende si Brazili, Argjentina, Uruguai dhe Paraguai.

Hugo Chavez i kërkon mbretit të Spanjës ta falë
Presidenti venezuelian Hugo Chavez i ka kërkuar para pak kohësh mbreti i Spanjës Juan Carlos t’i kërkojë atij falje për faktin se i pati thënë "Përse nuk hesht” gjatë një debati të ashpër gjatë samitit të 17 te vendeve latine, që ka ngjallur tensione ndërmjet dy vendeve. "Mbreti i Spanjës, duhet të më kërkojë falje sepse më ka sulmuar", ka deklaruat Hugo Chavez gjatë një interviste në televizionin publik. "nuk do t’i kërkoj të më ulet në gjunjë, por që në një farë mënyre, të bëhet i ndërgjegjshëm që e teproi, që ka bërë diçka të pahijshme". "Përse nuk hesht", është shprehur sovrani spanjoll, duke iu adresuar para mirkofonëve dhe kamerave televizive presidentit Chavez, që e quajti sërish “fashist” Jose Maria Aznar.
 




____________
\"Mos shikoni kishat as xhamijat se feja e shqiptarit eshte shqiptaria.\"