Gjithçka mbi moshën më delikate, kur dëshira për të një tatuazh apo pirsing përbën ëndrrën e fshehur. Metamorfoza e trupit dhe braktisja një herë e përgjithmonë e riteve të fëmijërisë. Me pak fjalë, çfarë është adoleshenca?

Testet na thonë se adoleshenca është periudha e kalimit nga fëmijëria në moshën e rritur, fazë e cila konsiderohet si më aktive, e trazuar dhe kritike. Njeriu në moshën e adoleshencës përjeton dy konflikte të mëdha. E para, konfliktin midis pjesës fëminore dhe asaj së rritur dhe e dyta, konfliktin midis tij, prindërve dhe shoqërisë. Në përpjekjen për të formuar identitetin e tij, adoleshenti është i prirur të thyejë rregullat (qofshin këto të vendosura nga prindërit apo institucionet) dhe të kërkojë në grupin e të barabartëve dimensionin e tij.

Integrohet në një grup, vishet thuajse njësoj me moshatarët e tij, dekorohet me tatuazhe ose pirsing dhe rryma muzikore e cila e tërheq dhe në shumicën e rasteve është alternative.

Ndryshimet fizike dhe ndryshime të brendshme

Trupi, duke ndryshuar, sjell tek çdo adoleshent ndryshime të brendshme përshtatëse. Ky proces mund të rezultojë jo gjithmonë i thjeshtë, madje herë herë edhe mund të refuzohet. Kjo karakteristikë (refuzimi) pasqyrohet më së miri në disa sjellje tipike të njohura si: zhvlerësim i vetes, agresivitet, indiferencë. E thënë ndryshe, hierarkia e vlerave pëson një “tronditje” jo të lehtë, ndërkohë që shkalla e rëndësisë për elementë të caktuar mund të ndryshojë në mënyrë të dukshme.

Si kalohet kjo fazë

Por kush ndihmon në të jetuarit në mënyrë të shëndetshme të kësaj periudhe kaq të rëndësishme të jetës? Çështje fondamentale kjo për fëmijët dhe prindërit. Djali dhe vajza, që dalëngadalë po shkëputen nga fëmijëria, shpesh shfaqin dëshirën për të qenë të ndryshëm nga prindërit e tyre (dëshirë mbi të cilën ndryshojnë mendim shpesh). Ndonjë herë me bindje mendojnë që do të kishte qenë më mirë të rrinin fëmijë, ndërsa në momente të caktura refuzojnë të të dëgjojnë, pasi tashmë ata janë “rritur”. Qëndrime diametralisht të kundërta, të cilat shoqërohen edhe me një disekulibër të dukshëm.

Kjo rrugë është e lodhshme, ndonjëherë shumë e dhimbshme, plot tension dhe konflikte. Në mënyrë konfliktuale djali dhe vajza përjetojnë impulse dhe ndjenja pavarësie nga një anë, dhe varësie nga ana tjetër, së bashku me sjellje kontradiktore, që gradualisht i çojnë drejt shkëputjes nga prindërit.

Nën presionin hormonal dhe transformimit trupor të pubertetit, djali dhe vajza revolucionohen dhe e vënë në pikëpyetje botën e tyre. Ish-fëmija ndjehet i detyruar të rivendosë në mënyrë të shpejtë ekuilibra të rinj. Duhet të adoptohet tek një trup i ri, i mbërthyer nga instiktet dhe dëshirat. Po si mund të ndjehesh mirë në një trup që transformohet dhe ndryshon kaq shpejt? Këto transformime fizike nënkuptojnë një revolucion të vërtetë në perceptimin dhe njohjen e vetvetes.

Ardhja e adoleshencës prish harmoninë delikate që fëmija kishte arritur gjatë fëmijërisë dhe nga e cila i buronte edhe identiteti i “deritanishëm”; vajza dhe djali gjenden në këtë mënyrë midis dy ndjenjave të kundërta: nostalgjia për trupin fëminor dhe shtysa biologjike drejt ndryshimit, e lidhur kjo me dëshirën për liri dhe për të qenë i pavarur. Humbja e trupit prej fëmije provokon tek adoleshenti krijimin e një pengese, e cila duhet kapërcyer në mënyrë që të arrihet një ekuilibër i ri. Ky është një moment shumë i vështirë për fëmijët dhe prindërit, pasi transformimet psikologjike janë më të ngadalta se ato fizike. Të rinjtë adoleshentë ndjehen të shqetësuar, duke mos u përshtatur dot me veten e tyre dhe me të tjerët, duke e përjetuar si rrjedhojë trupin e tyre si të huaj.

Për ta kapërcyer këtë moment është e nevojshme që adoleshenti të hyjë në konfidencialitet me trupin e tij, të hyjë në kontakt duke luftuar me ndjenjën e frikës dhe turpit. Shqetësimet më të zakonshme të adoleshentëve kanë të bëjnë me një preokupim të madh për imazhin e tyre, p.sh. për gjatësinë, kilet mangut ose të tepërta; fiksimi për një pjesë të caktuar të trupit, p.sh. për këmbët, fytyrën, aknet; një druajtje e ekzagjeruar për pjesët seksuale të trupit si gjoksi, organet gjenitale dhe për ndryshimin e tingullit të zërit (tek djemtë).

Si e njoh? Si e afroj? Si e shoh?

Në përpjekjen për të afirmuar personalitetin vetjak, adoleshenti manifeston një sjellje të përgjithshme refuzuese ndaj prindërve dhe rregullave. Roli i familjes (prindërve) në këtë “betejë” hormonesh, është i një rëndësie themelore. Instalimi i një marrëdhënieje të vazhdueshme komunikimi do të ishte thuajse perfekt. Do të ndihmonte çdo prind të “zgjidhte” në mënyrë të saktë “ekuacionet” me të panjohura të tipit: me kë shoqërohet? Si vishet?Ka tatuazh? Ka pirsing? Pi duhan? Çfarë dëshirash ka?...

“Etiketim” identifikues: tatuazhi dhe pirsing

Vizatimi në përmasa të ekzagjeruara me tatuazhe dhe vendosja e pirsing-ut në skutat (ose jo) më të pa imagjinueshme të trupit, mund të konsiderohet mirëfilli dhunim i këtij të fundit.

Proçesi i tatuimit apo i vendosjes së pirsing-ut mund të asociohen fare mirë me ritualet e zanafillës. Megjithatë “autorët” dhe “mbartësit” e tyre mendojnë ndryshe. Disa prej tyre e shohin si një formë pavarësise shenjimin e trupit me gjilpërë apo objekt tjetër të metaltë, ndërsa ata që “abuzojnë” më pak e konsiderojnë një mënyrë “dekorimi” të trupit.

Rritje apo rrezik?

Imazhi i ri i adoleshentit, në kundërshtim me shoqërinë dhe prindërit krijohet thuajse gjithmonë në grup.

Grupi (shoqëria) konsiderohet nga adoleshenti si e vetmja “faltore” që mund të mirëpresë, kuptojë e japë përgjigje gjendjeve emocionale të papërshtatshme. Në grup secili ka mundësinë të komunikojë në mënyrë spontane, asnjë nuk tradhton dhe ashtu të bashkuar mund të reagojnë më “mirë” ndaj mjedisit të jashtëm që tani “shfaqet” ndryshe.

Çdo “anëtar” mund të shprehet lirshëm, pasi e di që fjala e tij dëgjohet dhe respektohet, kjo sepse çdo anëtar i grupit ndan të njëjtat interesa. Ky “bashkim të barabartish” zhvillon një tip gjuhe të përbashkët, në të cilën përzihen emocione, ndjenja, mendime dhe pasiguri.

Grupi në adoleshencë ndërton në mënyrë natyrale një eksperiencë thelbësore për krijimin e identitetit.

Aleanca që vendoset midis anëtarëve të grupit ka një funksion emancipues, mbështet pavarësinë nga prindërit dhe nga fëmijëria, dhe lejon njëkohësisht eksperimentimin e marrëdhënieve të varësisë që ndihmon fazën e rritjes. Grupi kërkon që ta duan dhe ta mbështesin dhe në këmbim jep dashuri dhe mbështetje në një marrëdhënie reciprociteti që jep kurajo. Vështrimi i bashkëmoshatarëve, aprovimi i tyre, të identifikuarit në sy të më të rriturve, merr një funksion me rëndësi madhore në procesin e rritjes, të ripërkufizimit të vetes dhe të ndërtimit të rolit.

Në përgjithësi dimensioni grupor në adoleshencë është një faktor rritjeje dhe në disa raste mund të transformohet në faktor rreziku për zhvillimin individual.

Jo në pak raste grupëzimi i pakontrolluar nga institucioni (shkolla) dhe familja, përbën precedent për krijimin e bandave, të cilat veprojnë e sillen në mënyrë të paligjshme.

Prandaj, sa më pranë moshës më delikate.

Ç’është adoleshenca?

Adoleshenca është lufta për të fituar të drejtën e të pasurit sekrete ndaj prindërve. Adoleshenca është trupi që flet një gjuhë të huaj.

Jeta
 




____________
I Love 2 B Loved By U